Het is stil op mijn weblog. Niet dat er niets gebeurd, maar het lijkt of ik steeds huiveriger wordt om zaken op het internet te schrijven. De huidige gebeurtenissen beginnen steeds meer verstrengeld te raken met de periode vóór mijn kanker. Als ik daarover zou bloggen, zou ik nog véél meer over mezelf bloot moeten geven, dan ik al gedaan heb. Bovendien was de insteek van dit weblog de non-Hodgkin en alles wat daar zijdelings mee te maken heeft. En ik twijfel of alles wat daarvoor gebeurd is een plaats moet krijgen op mijn weblog. Sterker nog, ik overweeg om op 24 februari mijn laatste log te schrijven. Dat is de datum dat het vijf jaar geleden is, dat ik met spoed in het VU-mc opgenomen ben. Ik wil zo graag het hele kankerverhaal achter me laten, maar op de één of andere manier blijft er consequent een nasleep in mijn leven.
Afgelopen maandag, Valentijnsdag, ben ik naar het UWV in Eindhoven geweest. Ik had een oproep gekregen van de verzekeringsarts. Naast mijn WIA heb ik me namelijk ziek gemeld met een depressie. Daarvoor krijg ik dus een ziektewetuitkering en dat betekent dat ik beoordeeld moest worden. Ik heb 1,5 uur gepraat met de arts, maar ik werd er niet wijzer van. Ik was behoorlijk in de war, van wat hij me allemaal vertelde. En dat wil wat zeggen, als ik het niet meer snap! Wat ik uit het geprek gedistilleerd heb, is dat ik mijn arbeidsongeschiktheid verhoogd gaat worden van ca. 40% naar 50%. Omdat ik dan nog 50% arbeidsgeschikt ben, volgt er nog een gesprek met de arbeidsdeskundige. Die gaat bedenken voor welke functies ik dan nog geschikt ben. Het probleem is dat ik alle vertrouwen in werkgevers verloren heb in de loop der jaren. Het is niet voor niets dat ik voor mezelf begonnen ben als freelance tekstschrijver.
Waar ik wel van schrok is dat de verzekeringsarts behoorlijk onder de indruk was van alle beperkingen die ik heb. Zo kan ik niet meer dan 10 kilo tillen, niet meer dan 2x een trap op en neer, niet langer dan een half uur lopen, niet langer dan een half uur concentreren en ga zo maar door. Op dit moment slaap ik zo'n 10 Ã 12 uur per etmaal, wat een behoorlijke impact heeft op mijn leven. Sommige beperkingen zijn gevolg van de chemo, andere van de depressie of bijwerkingen van de medicatie. Niemand kan iets aan me zien, maar ik ben wel 50% ao. Dat bewijst maar weer dat je er met 50 ook goed uit kunt zien! Je zou het haast gezichtsbedrog kunnen noemen!
Ik ben benieuwd naar jullie reacties. Misschien dat die me over de streep kunnen trekken te blijven bloggen of juist niet. Om meer openheid te geven over het verleden of juist niet. Ja, ik weet het… ik ben een twijfelkont.
Lieverd…….er is nog zoveel meer boeiend aan jou dan alleen je kanker!
Ik wil dolgraag over je leven blijven lezen en dan ben ik nog wel iemand die het nieuws ook uit de eerste hand te horen kan krijgen.
Niet stoppen hoor anders ga ik rond met een overtuigende petitie!
Dat dat gesprek impact heeft en heeft gehad snap ik zo goed.
Misschien was het ook wel zo verwarrend voor je omdat je je beperkingen wel elke dag ervaart maar als ze zwart op wit benoemd worden kan dat onverwacht erg confronteren en “echt” zijn.
Gewoon je leven willen leven kan soms een hele kluif zijn en zelf wil je niet altijd toegeven misschien hoeveel moeite jij moet doen voor dingen die voor anderen maar kleinigheden lijken.
Ik denk aan je intussen en ben er voor je.
EN BLIJVEN BLOGGEN GRMBLLL!!
P.S. Heet dit nou spiegelen hihi?
Hoi Femmy,
Wat vervelend om te lezen dat het weer niet zo lekker gaat op het moment.
Met regelmaat verwijs ik mensen naar jouw site om kracht te putten uit jouw verhaal. Soms doe ik dat zelf ook.
Als je er de energie voor hebt en het verveelt je niet dan zou je er mensen mee helpen om door te gaan denk ik.
Sterkte!
Ik zou het jammer vinden als je stopt met bloggen. Ik lees en leef al zo lang mee en heb het gevoel gekregen dat ik je een beetje ken.
Blootgeven is altijd lastig en ook niet altijd handig. Je blogt onder je eigen naam (volgens mij is je achternaam hier ook te vinden) en dat maakt je toch kwetsbaarder, zeker in verband met het mogelijk zoeken naar werk in loondienst in de toekomst.
Zelf worstel ik ook met al dan niet doorgaan met mijn blog. Wat ik vervelend vind is dat ik totaal geen zicht heb op wie er bij mij meeleest. Aan mijn statistieken zie ik dat ik een vrij grote groep lezers heb die vaak ook direct langskomen als ik wat heb geplaatst. Maar vervolgens wordt er heel weinig gereageerd. Dat geeft mij een gevoel van onbalans en ongelijkwaardigheid.
Zoals je weet, volg ik graag je weblog.
Ik vind je geweldig, om zoveel te vertellen, en daarmee zoveel openheid geeft en i.i.g. zoveel, dat mensen meer gaan begrijpen, wat het betekent om deze ziekte te hebben of te hebben gehad.
Ik merk het nu helemaal, waar ik zie hoe onze dochter en schoonzoon internet afstruinen voor informatie over wat hen nu helaas is overkomen.
Ik heb in het meest heftige in ons leven gekozen om beperkte informatie te geven op mijn weblog, ik had wel een mailgroep.
Ik moet ook een manier vinden over wat ik wel of niet vertel via de weblog, en hoe ik dat zal doen.
Wat jij uiteindelijk besluit, is van jou!
Ik vind het prettig om het bloggen weer op te pakken, maar zoals ik al zei: hoe en wat, dat kan ik nu nog niet zeggen.
In ieder geval wil ik je het beste toewensen, zorgen dat jij je goed kunt voelen!
Lieve Femmy,
Ik zou het jammer vinden als je stopt,maar begrijp het wel.
Zelf liep ik er ook tegen aan,in ene vond ik het niet zo fijn als iedereen al mijn gedachtes,belevenissen enz wisten,het voelde ongemakkelijk.
Daarbij herken ik ook wat Judith schrijft,je hebt geen idee wie er allemaal meelezen.
Ach ik denk dat als het ongemakkelijk of niet prettig voelt dat al genoeg zegt.Voor een periode in je leven was het webloggen belangrijk en goed,maar dat kan veranderen.
Dus…. volg je hart!
Hoi Femmy
Dat is een beslissing die je zelf moet nemen.
Ik volg jou blog ook al heel lang. Lief en leed delen is goed maar met mate.
Er zijn ook dingen wat je voor jezelf wil hebben.
maar alle respect voor welke beslissing je ook neemt.
Ik sta achter je.
Liefs jet
Hoi Femmy, ik ga jouw niet vertellen of je moet blijven bloggen of niet. Ik zeg hetzelfde als ik Hendrike zei: “volg je hart.”
Je weblog is er vooral voor jouw. Goed, anderen die in een soortgelijke situatie komen vinden wellicht hoop en informatie in de reeds geschreven logs. Maar dat kan je ook gewoon laten staan, als je dat wilt.
Waarom zou je nu nog een blog willen, dat is waar het om gaat. Wat wil je er kwijt? Je zou bijv. ook een nieuwe kunnen starten, dan krijgt het non-hodgkin misschien een minder belangrijke rol.
Dat heb ik toen gedaan, ik had over de RSI niet meer zo veel te vertellen. Nu ben ik vrij om te schrijven wat ik wil. Ik zou niet zonder kunnen. VIndt het heerlijk dat ik mijn verhaal op mijn blog kwijt kan, en zo ook vrienden en familie op de hoogte houdt. En de ene keer is er meer inspiratie dan de andere keer. Maar 1 ding weet ik wel, ik heb geen verantwoordelijkheid naar mijn lezers toe. Alleen naar mijzelf.
En misschien moet je niet perse willen stoppen maar het op zijn beloop laten? Ik denk (maar kan het verkeerd hebben) dat nu je minder schrijft, je ook minder lezers hebt dan in je “hoogtij” dagen. Wat je schrijft wordt dan ook door minder mensen gelezen. Al heb je de lezers inderdaad niet onder controle.
En verder, wil ik je heel veel sterkte wensen met je ziektewet-gedoe. En vooral natuurlijk met je zelf. Houdt je kin omhoog meis, je komt er wel. Laat je niet kisten, maar neem wel de tijd die je nodig hebt. Overhaasten heeft geen enkele zin.
En dat was het opstel van Jelleke ;o)
Hoi Femmy,
Wat je ook beslist, het is altijd de goede beslissing. Ik heb veel bewondering voor je hoe je je er doorheen slaat.
Het is idd zo dat voor veel mensen jouw blog een fijne steun in de rug is. Je hebt altijd alles zo duidelijk omschreven, beter dan je verzekeringsarts!