Mijn nieuwe huishoudelijke hulp Aziza is op dit moment op vakantie naar Marokko. Vier lange weken blijft ze weg. In het verleden heb ik al slechte ervaringen opgedaan als je vaste hulp op vakantie is, dus ik ging de komende weken met angst en beven in. Aziza had namelijk haar zusje Maryam gevraagd mij tijdens haar vakantie te helpen. Erg aardig, dus ik heb het aanbod met twee handen aangegrepen. Vandaag zou Maryam voor het eerst komen. Zou, want ze is niet op komen dagen. Ik heb verder niet gebeld ofzo, want ik weet niet hoe hard afspraken en toezeggingen zijn in deze familie.

Vol goede moed ben ik zelf dus maar aan het poetsen geslagen. Pffff, dat valt niet mee. In de drie uur waarin Aziza het hele huis poetst, heb ik alles gestoft en gestofzuigd. Dit werk is topsport!! Het zweet stond me op mijn voorhoofd en heb nu dus maar een pauze ingelast. Straks ga ik nog wel alles moppen zodat de vloer in ieder geval fris is. De badkamer en het toilet moeten dan maar wachten. Kijken of ik deze week ‘s avonds puf heb om daar een natte lap over te halen. Ik zal blij zijn als Aziza weer terug is.

Nu geloof ik toch werkelijk dat ik een Marokkaanse Rieke getroffen heb! Vanmorgen  stond Esmee, die overigens Aziza blijkt te heten, punctueel op tijd voor de deur. (Haar zus Esmee had de advertentie geplaatst, vandaar dat er een naamsverwarring is ontstaan.) Nadat ik haar een rondleiding door het huis had gegeven en had laten zien waar alle schoonmaakspullen stonden, ging ze meteen voortvarend aan het werk. Ze begon met het verschonen van mijn bed, wat nog steeds een te zware klus voor mij is. Daarna heeft ze het hele huis van onder tot boven gestofd, gezogen en gedweild. En passant nam ze ook nog een paar ramen en deuren mee met een sopje, omdat die onder het schuurstof zaten. De badkamer en toilet werden ook niet vergeten. Halverwege de vier uur, moest ik haar er even aan herinneren dat het tijd was om thee te drinken. Grappig was dat ze, in tegenstelling tot de meeste Marokkanen, geen suiker in haar thee drinkt. Ze bleef niet lang zitten, want ze wilde snel weer verder en voor de tijd om was, had ze alles van onder tot boven gedaan. Het hele huis blinkt en glimt me weer tegemoet.

Ik ben dus erg blij met Aziza. Ze is niet alleen snel en grondig, maar toont ook initiatief. Daarnaast is het ook leuk om met haar te praten. Kortom; de eerste indruk is prima! Ik hoop dat het zo blijft en dat ze nog lang bij me blijft poetsen. Ik merk namelijk meteen dat ik een stuk rustiger wordt als het werk gedaan is. Het maalt niet continue in mijn hoofd dat ik nog vanalles moet doen. Overigens zag Jeroen niet dat er gepoetst was. Mannen!!

Volgens mij zag Rieke er net zo tegenop als ik… de laatste keer… We hebben dan ook meer gekletst dan gepoetst, want waarom nog uitgebreid poetsen als ik over drie dagen ga verhuizen? Het enige wat Rieke gedaan heeft is nog een keertje goed stofzuigen. Want de kattenharen vlogen me weer om de oren. Bijna twee jaar lang kwam Rieke bijna wekelijks geroutineerd mijn huisje poetsen. En wat hebben we het gezellig gehad! Ik heb nog voorgesteld om haar in één van de verhuisdozen te stoppen om een foto te maken voor mijn log, waar ze enthousiast op reageerde! Maar toen ze zich realiseerde dat ze dan met haar hoofd op internet kwam te staan, zag ze er maar vanaf. Jammer, want ik denk dat ik hier leuke reacties had gekregen!

Zowel Rieke als ik vinden dat we niet langer een cliënt/thuishulp-relatie hebben, maar dat we inmiddels van een vriendschap kunnen spreken. Gelukkig weet ik zeker dat we elkaar nog gaan zien én dat we contact gaan houden… Rieke komt namelijk in mijn huisje te wonen! Ze was al geruime tijd op zoek naar een andere woning en ik had haar mijn huis al een aantal maal aangeboden, maar ze twijfelde. Al haar cliënten wonen in deze buurt en de kans dat ze ze bij de supermarkt tegenkomt is dan wel groot. Maar de kans op een betaalbaar leuk huis komt niet zo vaak voorbij, dus uiteindelijk heeft ze het met beide handen aangegrepen. Ik ben in ieder geval enorm blij dat ik haar heb kunnen helpen en dat ik een bijzondere vriendschap overgehouden heb aan dit avontuur.

Om 12 uur bleef Rieke nog even dralen, alsof ze nog geen afscheid wilde nemen en we hadden het er allebei een beetje te kwaad mee. Maar aan alles komt een eind, ook aan dit bijzondere wekelijkse contact. 

Vanmorgen scheen het zonnetje weer, wat een heerlijk lentegevoel bij mij teweeg bracht. Om veel frisse lucht in mijn huisje te krijgen had ik alles tegen elkaar open gezet en het beddegoed heerlijk buiten op het balkon gehangen. Rieke werd helemaal aangestoken door mijn voorjaarskriebels en begon ook lekker te soppen en te poetsen. Mijn vaste taak is altijd het hele huis van stof ontdoen met behulp van een Swiffer. Dat werkt veel makkelijker dan een stofdoek, omdat ik dan met mijn gammele handen niet een stofdoek hoef vast te houden en het stof daarin op te vangen. Dat doet een Swiffertje automatisch. Ideaal! Maar af en toe moet de Swiffer natuurlijk buiten uitgeklopt worden, want anders neemt het geen stof meer op.

Misschien was ik wat overmoedig, want ik klopte mijn Swiffer zo hard uit dat het met een mooie boog van het houdertje afvloog! Grote hilariteit bij een voorbijlopende man op straat, maar ik had het nakijken! Onder mijn balkon is een plat dak van een restaurant waar ik boven woon. En daar lag mijn Swiffer. In het zicht, maar onbereikbaar. Inmiddels voelde ik een slappe lach omhoog kriebelen, terwijl ik naar Rieke liep. "Uhm Rieke…?" "Ja?" "Ik heb je hulp even nodig…!", zei ik  grinnikend. Rieke zag het lege Swifferhoudertje en wist meteen hoe laat het was. Ze schoot ook in een lachstuip en zei dat dit alleen mij maar kon overkomen. Ach…! Rieke liep met me mee naar het balkon en zei dat ze de Swiffer wel even zou pakken. Behendig klom ze op mijn balkonhek, liet zich voorzichtig op het platte dak zakken en pakte mijn Swiffer. Vervolgens klom ze met een brede grijns weer terug op mijn balkon, om vervolgens weer verder te gaan met de badkamer alsof er niks gebeurt was. Wauw! Wat een stoere reddingsactie!

Soms lijkt het wel of je harder neerkomt als het een poosje goed gaat. Genieten met vrienden tijdens het weekend en op het moment dat je thuiskomt, toch weer een tegenslag te verwerken krijgen valt niet mee. En dat terwijl mijn hoofd al vol is van zorgen. Ik wil niet specifiek benoemen waar het over gaat, maar dat het me diep geraakt heeft, kan ik wel vertellen. Verdriet en teleurstelling overheersen. Twee negatieve emoties die waanzinnig veel energie kosten. Vermoeidheid viert dan nu ook weer hoogtij. Alle kleine negatieve dingen worden uitvergroot tot gigantische proporties.

Mijn kat Belle heeft de laatste weken de slechte gewoonte om op het laminaat te plassen. Ik denk dat deze bejaarde dame wat moeite heeft haar plas op te houden. Toen ik vanmorgen in de woonkamer kwam en ik ontdekte dat ze drie hoeken van de kamer onder handen had genomen, was ik volledig in tranen. Mijn thuishulp Rieke wist dan ook niet wat ze zag toen ze kwam om te werken. Normaal gesproken een lachende Femmy en nu één die met betraande rode ogen op haar knieën een poging deed om de vloer enigszins toonbaar te maken met een sopje. Rieke stelde me gerust en zei dat ze flink zou dweilen zodat het weer fris zou ruiken. Maar alleen al het feit dat ik van zoiets kleins overstuur kan raken, maakt mij duidelijk dat de emmer hier aan het overlopen is.

Heb ik ooit wel eens verteld wat een administratieve rompslomp ‘ziek zijn’ met zich meebrengt? Neem nou de thuiszorg. Dat viel voorheen onder de regeling ‘Zorg zonder Verblijf (ZZV)’. Sinds 2007 is de ‘Wet maatschappelijke ondersteuning (WMO)’ van kracht, behalve in Amsterdam (voor zover ik weet). Dat wordt uitgevoerd door het Centraal Administratie Kantoor (CAK) en door mij is dan de Amsterdam Thuiszorg (AT) ingehuurd om de daadwerkelijke zorg te verlenen. De eigen bijdrage en de indicatie wordt door CAK geregeld, maar moet aangevraagd worden door AT. Volgen jullie nog?

Het CAK berekent de eigen bijdrage op basis van het belastbaar inkomen van 2005. Omdat ik in dat jaar nog getrouwd was, zou ik niet eens in aanmerking komen voor thuiszorg. Maar goed, doordat in de Gemeentelijke Basisadministrie (GBA) aan te tonen was dat ik niet meer samenwoonde, kwam ik toch voor thuiszorg in aanmerking. Ik heb toen wel herziening van de eigen bijdrage aangevraagd, omdat het salaris van mijn ex meegerekend werd en daardoor de eigen bijdrage bijna tweemaal zo hoog uitviel. Ook nu ik voor 60% arbeidsongeschikt verklaard ben en gedeeltelijk afhankelijk ben van de Wet Werk en Inkomen naar vermogen (WIA) heb ik weer herziening aan moeten vragen van de eigen bijdrage. Dit is overigens alleen voor 2007, volgend jaar begint het circus weer opnieuw. Om de eigen bijdrage voor AT te verlagen heb ik een formulier ingevuld van het CAK waarop het belastbaar inkomen, berekend met WIA en salaris ingevuld wordt, wat getoetst gaat worden aan de overgangsregeling van ZZV naar WMO.

Misschien begrijpen jullie nu de titel van mijn log…!

Het was vanmorgen spannend…! Wie zou er komen schoonmaken? Ik wist niet beter dan dat Rieke voor langere tijd afwezig zou zijn, maar er was niet gebeld welke vervanging geregeld was. Mark? Erik? Iemand anders? Of misschien toch helemaal niemand? De spanning steeg vanmorgen om 9.00 uur toen de deurbel ging. Ik deed de deur open en daar stond… Rieke!! Hoera!

Rieke is nog niet helemaal beter, maar werkt nu halve dagen om het wat rustiger aan te doen. Hoe ironisch kan een situatie zijn? Het begint een beetje te lijken op de blinde helpt de lamme. Gelukkig mankeert ze niks aan haar handen en ze had er zin in om ze te laten wapperen. Ze zag meteen dat er vorige week met de Franse slag schoongemaakt was en samen zijn we er tegenaan gegaan. Mijn badkamer glimt, mijn bed is verschoond, de woonkamer ruikt naar frisse allesreiniger. Ik weet niet wat ik zonder ‘mijn’ Rieke zou moeten. Ik ben blij dat ik haar getroffen heb. Jammer genoeg leest ze niet mee, anders had ik haar hier in het zonnetje gezet!!

Vanmorgen 9 uur, geen Mark. Kwart over 9 nog niet. Half 10, ik ga de thuiszorg maar eens bellen, want misschien is er iets mis gegaan met de planning. ‘Al-onze-medewerkers-zijn-in-gesprek-een-momentje-geduld-alstublieft.’ Natuurlijk, geen probleem, ik heb toch niets anders te doen dan op Mark te wachten, dus dan kan ik ook wel op de thuiszorg wachten. Dingdong, de voordeurbel. Ik hang de telefoon op en doe de deur open voor Mark. Mijn persoonlijke fotomodel bleek zich te hebben verslapen! Dat kan gebeuren natuurlijk, geeft niks, blijf je toch een half uurtje langer? Werk genoeg hoor! Jammer genoeg stond hij niet in badjas voor de deur, hehehe!

Mark ging als een wervelwind door mijn huisje heen. Of liever gezegd als een chaoot. Was me dat de vorige keer niet opgevallen? Met een natte lap liep hij van links naar rechts en weer terug door de kamer. De helft van het beoogde stof afnemend. Nog voor ik met mijn ogen geknipperd had, was de badkamer gedaan. Had ik ‘m nou een ander doekje en schoon sop zien pakken? Volgens mij niet. Op mijn opmerking of hij deze keer beter wilde stofzuigen, want ik nieste me gek kreeg ik het antwoord dat hij toch goed stofzuigt. Mjah. Met andere woorden, ik was niet blij. En aangezien hij tien minuten voor tijd de kuierlatten al weer pakte, vond ik het nu tijd om de thuiszorg te bellen. Ik ga natuurlijk niet voor drie uur huishoudelijke hulp betalen als ik twee uur en een kwartier halfslachtig schoonmaken geleverd krijg.

Ik heb dus de thuishulp gebeld. Ik vind dat niet leuk, want ik klaag niet graag. Ik laat me meestal alles aanleunen. Maar nu dus niet. Ten eerste omdat Mark te laat was en eerder wegging. Ten tweede omdat hij dat eerder had gedaan. En ten derde omdat ik niet tevreden was over de kwaliteit van werk die hij levert. Het kan dan een leuk uitzicht zijn als hij hier komt poetsen, eerste prioriteit is op een hygiënische manier het huis schoongemaakt te krijgen. De thuiszorg vond eigenlijk dat ik dat met Mark had moeten bespreken. Tja. Maar ze zouden er nu een melding van maken bij zijn teamleider zodat dit als verbeterpunten met hem besproken kon worden. En er werd gezegd dat Mark een ‘aparte’ jongeman was. Dat was me nou nog helemaal niet opgevallen hoor!!

Afgelopen maandag was ik zielsgelukkig dat mijn eigen thuishulp Rieke weer terug was van een vakantie van drie weken. Natuurlijk gun ik haar haar vrije dagen, maar iemand als Rieke is goud waard. Daar kunnen geen poetsende fotomodellen tegenop. Helaas vertelde Rieke me toen al dat ze zich waarschijnlijk ziek zou gaan melden. Zelfs een thuishulp is een mens en kan ziek worden. Ik merkte ook wel aan Rieke dat ze niet lekker in haar vel zat en niet zo fit was als ze zou moeten zijn na een relaxte vakantie.

Gisteren belde inderdaad de thuiszorg. Voor mij geen verrassing, omdat ik wist dat ze zouden bellen met de mededeling dat Rieke maandag niet zou komen. Het altijd wel interessant om te horen wie haar gaat vervangen. Ik heb inmiddels aardig wat vervangers langs zien komen en weet ongeveer wel wie goed poetst en wie niet. Aan de ene kant is het prettig om iemand te treffen die hier al eerder is geweest, want het is dodelijk vermoeiend steeds uit te moeten leggen wat er moet gebeuren en waar alles staat. Rieke doet dat allemaal uit zichzelf. Aan de andere kant kan ik me vantevoren al druk maken als ik weet dat er iemand komt die niet zo goed poetst. Ik ben niet het type om iemand achter de vodden aan te zitten, dus meestal blijf ik dan met een onbevredigd gevoel en een enigszins schoon huis achter.

Maar goed, ik heb blijkbaar iets om naar uit te kijken. En dat bedoel ik dan ook letterlijk…! Het poetsende fotomodel Mark komt a.s. maandag weer! Helaas poetst Mark niet met de kwaliteit van Rieke. Eens kijken of ik hem achter de vodden aan gaan zitten maandag. Wordt vervolgd….!

Afgelopen weekend heb ik het ervan genomen hoor! Ik heb eens flink uitgeslapen! Wel tot 8.00 uur! Hoewel ik braaf rond 23.00 uur mijn bed inga en mijn wekker op 7.00 uur laat aflopen, kon ik het niet opbrengen om dan ook daadwerkelijk op te staan. Op dat tijdstip voel ik me zoals jullie je om een uurtje of 4 ‘s nachts voelen. En dan heb je ook geen zin om je bed uit te komen. Maar 8.00 uur vond ik toch ook nog een heel redelijk tijdstip. Het is niet zo dat ik vanwege het weekend een gat in de dag geslapen heb. Ik heb wel zoveel verantwoordelijkheidsgevoel en doorzettingsvermogen om het hervinden van mijn ritme een serieuze kans te geven. Verder blijft het lastig. ‘s Middags zit ik te knikkebollen. Om te voorkomen dat ik in slaap val ga ik dan maar juist dingen doen, maar echt van harte gaat het niet. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat deze gewenningsperiode wel eens langer zou kunnen gaan duren dan de beoogde twee weken.

Vanmorgen was Mark van de thuiszorg ook weer van de partij. Het uitzicht was dus weer alles behalve verkeerd vanmorgen. Hij is weer als een razende Roeland door mijn huis gegaan. Badkamer, bed opmaken, stofzuigen, dweilen. Hij draait er zijn hand niet voor om. Onder het genot van een bakkie koffie hebben we de kwaliteit van kappers en haargels doorgesproken. Tja, een man met zo’n uiterlijk moet haast wel ijdel zijn…!