Afgelopen vrijdag heeft de werkcoach van het UWV Werkbedrijf het officiële startschot gegeven. Mijn bedrijfje is de startersfase in gegaan. Dat betekent dat het oriënteren, informeren en regelen nu toch echt over is. Ik moet nu aan de bak als freelance tekstschrijver en ondernemer. Slik!

Hoe fijn het ook is dat iedereen in mijn omgeving zegt dat het me wel gaat lukken, toch slaat er een soort verstikkende angst me om de keel. Dat ik kan schrijven, dat weet ik wel. Een bedrijf organisatorisch in elkaar draaien was geen dagelijkse kost, maar ook daar kom ik wel uit. Waar ik nu tegenaan loop te hikken is het verkrijgen van opdrachten. De economie in Nederland is nog verre van hersteld. En hoewel er al weer een stijgende lijn te zien, is het me wel duidelijk dat de meeste bedrijven moeten bezuinigen. Vaak wordt er op zaken als communicatie bezuinigd, terwijl ik ervan overtuigd ben dat er in tijden van recessie juist daarin geïnvesteerd moet worden om het hoofd boven water te houden.

Toch zie ik de toekomst rooskleurig in. Een aantal opdrachten is op het laatste moment teruggetrokken, maar er was op zich wel sprake van dat men met mij in zee wilde. En dat geeft de burger moed. Oké, de opdrachtgevers staan nog niet in rijen opgesteld voor mijn deur, maar ik heb nog voldoende ideeën om mezelf schrijvend bezig te houden en er mogelijk wat omzet uit te genereren. Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou worden.

Weinig gaat vanzelf in mijn leven. Zelden krijg ik iets in de schoot geworpen. Natuurlijk kan ik daar heel triest van worden, maar ik realiseer me ook dat als je iets bereikt of krijgt waar je hard voor geknokt hebt, de voldoening zo veel groter is. Ik zie mijn leven dan ook maar als een hobbelige weg. Gelukkig is mijn weg wel geasfalteerd, dus heel goed begaanbaar. Het kost alleen wat moeite om bergopwaarts te gaan. Bergafwaarts lijkt dan wel makkelijk te zijn, maar je moet jezelf dan tegenhouden, anders struikel je. Eén stap tegelijk.

Reden voor deze filosofische gedachten? Een telefoongesprek met mijn arbeidsdeskundige. Eind november heb ik haar na veel moeite gesproken en zij heeft mij toen beloofd dat zij mijn dossier zou opvragen en weer contact met mij opnemen. Nu ben ik een geduldig mens, maar ruim twee maanden verder vond ik het toch echt tijd te gaan bellen. Het kostte me weer enige moeite, maar toen ik haar eindelijk te pakken had, vertelde ze me dat ze me helemaal vergeten was. En bedankt! Het bleek dat zij mijn dossier had opgevraagd, wat vervolgens niet aangekomen was. God mag weten waar mijn dossier nu is, maar het zal mij even een zorg zijn. Ik heb de arbeidsdeskundige bijgepraat over de laatste ontwikkelingen (werkcoach, reïntegratiecoach) en zij was dusdanig onder de indruk dat zij op voorhand al alle toestemming gaf en sollicitatieplicht introk. Kijk, nu komen we ergens.

Het dossier wordt alsnog opgevraagd door haar en zij neemt contact met me op. Tuurlijk. Eerst zien, dan geloven. Overigens word ik helemaal niet boos over dit akkefietje. Ik realiseer me terdege dat ik het waarschijnlijk zelf veroorzaakt heb, door mijn voormalig arbeidsdeskundige in Amsterdam te bellen. Ik steek dus gewoon de hand in eigen boezen en wacht weer af.   

Drie weken geleden heb ik gebeld met het UWV, omdat ik een afspraak wil met mijn arbeidsdeskundige. Als je als gedeeltelijk arbeidsongeschikte voor jezelf wil beginnen, moet je namelijk toestemming hebben van je arbeidsdeskundige. Dat je hem of haar nooit onmoet hebt, geen idee hebt wie het is of bij welk kantoor de persoon werkt, doet er blijkbaar niet toe. Op basis van een dik dossier mogen zij beslissen over mijn leven. Prima. Ik krijg ten slotte een uitkering.

Na enkele telefoontjes naar een algemeen nummer, was ik nog steeds niets wijzer geworden. Uiteindelijk vertelde iemand van de administratie me dat mevrouw de arbeidsdeskundige een weekje vakantie had, maar dat zij het dossier opgevraagd uit vanuit Amsterdam. Ik wist niet beter dan dat mijn dossier in Breda lag, dus ik heb die aanvraag teruggedraaid. Meteen heb ik mijn ouwe trouwe arbeidsdeskundige in Amsterdam gemaild en bij hem het verzoek neergelegd of hij mij mocht begeleiden. Hij belde binnen een half uur terug… Zo kan het dus ook. Een aantal dagen ging erover heen en toen vond ik een gefundeerde afwijzing in mijn mail. Heel terecht wees hij mijn verzoek af, omdat hij anders in de problemen zou komen. Regeltjes, regeltjes, regeltjes. Hij heeft nog wel contact opgenomen met mijn arbeidsdeskundige in Breda met het dringende verzoek mij op te roepen.

En toen werd het stil….

Afgelopen vrijdag ontving ik een brief van het UWV. Ik blij! Dat moest wel een oproep zijn. Gehaast scheurde ik de envelop open om vervolgens te lezen dat ik aan een enquete over hun dienstverlening moest (ja, moest!) meedoen. Wat een dooie mus. Uiteraard ga ik mijn frustratie nu wel even op deze vragenlijst botvieren…!

Een opluchting, dat is wat ik voel. Eindelijk kan ik weer eens iets van mijn lijstje afstrepen. Gisteren ben ik voor het eindgesprek naar mijn reïntegratiecoach Ellen geweest. Haar contract met het UWV liep tot maart 2009 en zover zijn we nu. Ooit had ik bedacht dat ik dan weer 32 of misschien wel 40 uur zou kunnen werken. Niets is minder waar. Ik ben – ondanks mijn harde werken – blijven steken op 24 uur. Het was lastig om te accepteren dat er meer niet in zit,  maar ik heb er vrede mee. Zowel rationeel als emotioneel.

Rationeel gezien is het verstandig om het bij 24 uur te laten. Als ik 26 uur of meer zou gaan werken, dan raak ik mijn volledige arbeidsongeschiktheidsuitkering kwijt. Minder dan 35% arbeidsongeschikt betekent namelijk in ons nieuwe stelsel, geen uitkering. Dat zou niet alleen financieel gezien, maar ook fysiek gezien een domme beslissing zijn. Om de uitkering die dan wegvalt te compenseren zou ik méér uren extra moeten werken dan ik fysiek aankan. Arbeidsongeschikt dus. Emotioneel gezien weet ik dat ik er alles aan gedaan heb om het maximale eruit te halen. Dat dit minder is dan ik hoopte en verwachtte, geeft mijns inziens alleen maar aan dat ik een doorzetter en een strebertje ben.

Hoewel het een tijdperk is dat ik afsluit, ben ik niet van plan om niet meer vooruit te gaan. Er zijn nog veel dingen voor verbetering vatbaar, zoals mijn geheugen, mijn concentratie en mijn vermoeidheid. Dat blijf ik gewoon prikkelen door mijn uiterste best te doen en door mijn grenzen te bewaken. Van Ellen was het overigens geen definitief afscheid, want zij is een vriendin van een goede vriendin van mij. Ik zal haar vast nog wel een keer zien bij een verjaardag. Gelukkig maar, want ik heb een hekel aan afscheid nemen.

Als je erover nadenkt creëert mijn bijholteontsteking werkgelegenheid. Eerst meld ik me ziek bij mijn werkgever, die daarop een formulier invult en dat naar het UWV stuurt. Daar wordt het verwerkt. Vervolgens gaat iemand van het UWV mij proberen te bellen. Uiteraard lukt dit niet, want ik lig met mijn pijnlijk zieke hoofd onder mijn dekbed en heb mijn telefoon uit staan. Na een keer of twee, drie proberen geven ze het op en sturen ze een brief. Hierin staat dat ik binnen vijf werkdagen contact dien op te nemen. Als ik dit niet doe, wordt mijn ziekmelding niet in behandeling genomen. Ze kunnen dan niet beoordelen of ik ziek geweest ben en of ik recht heb op een ziektewetuitkering. Als bijlage kreeg ik een papier wat grijs ziet van de kleine lettertjes en als titel draagt: ‘Aan welke regels moet ik me houden als ik ziek ben?’ Ik heb gisteren dus maar gebeld met het telefoonnummer om te vertellen wat mij mankeerde. Ik kreeg een aardige dame ergens in den lande, die mij doorverbond naar een andere aardige dame, die zich in Eindhoven bleek te bevinden. Blijkbaar mocht ik ook aan haar niet vertellen dat ik inmiddels weer aan het werk was, want ik werd doorverbonden met een vriendeijke heer. Ik vermoed dat dat een verzekeringsarts was. Ik vertelde hem dat ik bijholteonsteking had gehad en dat ik inmiddels weer aan het werk was. Ook mijn uitleg waarom ik niet bereikbaar was geweest, was acceptabel. Fijn dat de telefonische diagnose uitwees dat ik recht had op een ziektewetuitkering.

Al met al is er toch zeker een half dozijn mensen met mijn bijholteonsteking bezig geweest. Voor het gemak reken ik de huisarts, de apotheker, de assistente van de huisartsendienstpost en de weekendhuisarts even niet mee. Toch mooi dat mijn bijholten bijdragen aan de Nederlandse economie.

Alles komt op me af. Ik overzie dingen niet meer. Het is te druk in mijn hoofd. Ik zou een pauze willen nemen, maar ik weet niet hoe. Alle drukte op het werk, in mijn vrije tijd en de overkill aan emoties lijken zijn tol te gaan eisen. Ik begin weer aardig op te raken. Vermoeid, verward en gefrustreerd.

Vandaag had ik een gesprek met mijn reïntegratiecoach en het werd alleen maar bevestigd. Hoe hard ik ook mijn best doe, hoe goed het ook gaat, in feite kom ik geen centimeter vooruit. Letterlijks staat er in de voortgangsreportage: ‘Femmy moet eerder afgeremd worden dan gestimuleerd!’ Maar ook: ‘Momenteel zou ze fysiek en mentaal mijns inziens ook nog niet meer dan 24 uur kunnen werken.’ Deze voorgangsreportage is een onderdeel van mijn reïntegratietraject en wordt naar de arbeidsdeskundige van het UWV gestuurd. Het lijkt namelijk nog ver weg, maar in maart 2009 vervalt mijn WIA al weer. Of ik dan in staat ben om volledig mijn eigen financiële boontjes te doppen is dus nog maar de vraag. Voor die tijd moet ik nog herkeurd worden om te zien of ik voor een vervolguitkering in aanmerking kom.

Diepe, diep zucht. Misschien probeer ik wel te hard…?

Vanmorgen had ik niet zo’n zin om naar mijn reïntegratiecoach te gaan. Het mooie weer lonkte in plaats van in de auto te stappen en in een kantoor te praten over hoe het gaat. Plichtsbesef en doorzettingsvermogen deden me toch weer richting coach rijden. Natuurlijk merk ik dan toch weer hoe waardevol haar begeleiding is.

In de auto was ik al aan het bedenken waar ik het met haar over wilde hebben. Niet direct de gedegen voorbereiding die ik eigenlijk zou moeten doen, maar om nu continue bezig te zijn met wat goed gaat en wat niet, daar heb ik geen zin in. Vaak merk ik dat we genoeg stof hebben om te bespreken, dus blijkaar is het half uurtje wat ik ervoor uittrek in de auto voldoende. 

Meestal begin ik met op te sommen wat ik allemaal op medisch gebied meegemaakt heb sinds de laatste afspraak. Dat was nogal wat en niet alle medische termen zijn bekend bij mijn coach, dus het vraagt ook wel wat uitleg. De reden waarom ik dat met haar bespreek, is omdat de onderzoeken en het wachten op uitslagen veel energie van mij vraagt. Dit kan uiteraard van invloed zijn op mijn functioneren op het werk. Daarna bespreek ik dingen die mij opgevallen zijn op het werk. Een belangrijk, en terugkerend item, is mijn frustratie over het verschil tussen ‘willen’ en ‘kunnen’. Het gebeurt wel eens dat ik bepaalde taken moet overdragen aan mijn collega, omdat ze simpelweg niet binnen mijn uren passen. Bijvoorbeeld een interview wat alleen ‘s avonds afgenomen kan worden. Hoe graag ik het dan ook zelf wil doen, ik weet dat ik het niet kan. Dat frustreert me. Gelukkig heeft mijn collega alle begrip, neemt te taak over en weet mij zelfs nog te troosten. Zowel ikzelf als mijn coach verwachten niet dat ik ooit mijn oude energielevel meer zal terug krijgen en dat ik altijd concessies zal moeten doen. Mijn coach adviseert me hoe ik hier het beste mee om kan gaan.

Een ander punt wat we besproken hebben is de voortgang. Ik werk nu al weer vier maanden 24 uur en ik merk dat het steeds beter gaat. Zoals ik gisteren verteld heb, heb ik al weer voldoende energie na het werk om te gaan sporten. In maart 2009 loopt mijn WIA uitkering af en kom ik in een vervolguitkering terecht. Mijn coach heeft mij uitgelegd wat dat betekent. Meestal gaat er een keuring aan vooraf. Aangezien ik nog steeds bij het UWV in Amsterdam ingeschreven sta, zal ik daarvoor naar Amsterdam moeten, maar dat vind ik niet zo erg. Ik weet dat ik daar in goede handen ben. Als de vervolguitkering toegekend wordt, betekent dat dat de uitkering verlaagd wordt tot 70% van de WIA uitkering. Het ‘waarom’ van deze regel is zowel mij als mijn coach een raadsel. Ik hoef niet financieel geprikkeld te worden om meer te gaan werken. Als ik het kon, zou ik het zo doen. Maar dat terzijde.

Dit soort zaken bespreek ik dus iedere maand met mijn coach. Niet alleen voor problemen en tips, maar ook voor vragen op het gebied van de regelgeving kan ik bij haar terecht. Het is een wankel evenwicht waarin ik leef, en de coach helpt me niet om te vallen en steviger te gaan staan.

De afgelopen dagen zijn weer behoorlijk druk geweest op mijn werk. Volgende week is de deadline van twee magazines en de tijd tikt gestaag door. Interviews afnemen, teksten schrijven en redigeren. Ik vind het allemaal geweldig leuk, maar het is veel werk en kost veel energie. In mijn hoofd zou ik zo ontzettend graag méér willen werken dan de 24 uur waar ik me nu wekelijks doorheen worstel. Toen ik vanmorgen opstond zei mijn lijf heel duidelijk dat het genoeg was voor deze week, maar ja…, die deadlines komen eraan. Dat is nu precies wat ik besproken heb met Ellen, mijn reïntegratiecoach.

Het is mijn taak om beter naar mijn lijf te luisteren. Waar ik tegenaan loop is dat er zoveel van mij verwacht wordt. Niet door mijn werkgever of mijn collega’s, maar door mijzelf. De 24 uur die ik werk is een maximum, geen vereiste. Toch zet ik iedere week alles op alles om alle uren vol te maken. Verstandig? Nee, niet echt, want in het weekend is het bijkomen geblazen. Daardoor is er geen tot weinig energie meer over voor activiteiten die me ernergie geven. De vicueuze cirkel is dan weer rond. Hoewel ik weet dat het zo werkt in mijn hoofd, weet ik toch altijd weer feilloos in de valkuil te stappen. Daar gaan Ellen en ik de komende tijd aan werken.