Tien dagen geleden lag Belle nog als een versufd, zielig hoopje op mijn bed. In die tussentijd is het hard gegaan. Ze at al van dag één mondjesmaat, maar haar eetlust is nu weer terug als vanouds. Ze loopt trappen en springt voorzichtig weer van en op de bank. Ze slaapt nog wel heel veel, maar lijkt al weer flink opgeknapt. Zo erg zelfs, dat ze niet kan wachten om naar buiten te gaan. Ook niet zo verwonderlijk met dat heerlijke lentezonnetje van vandaag. Toch moet ze nog een dagje geduld hebben. Vanmiddag zijn de hechtingen eruit gegaan, met als gevolg dat de wond heel oppervlakkig weer een beetje open is. Dat moet nu even opdrogen en dan is ze weer vrij om te gaan en te staan waar ze wil.

In de wachtkamer van de dierenarts gebeurde nog wat opmerkelijks. Ik moest best lang wachten, want er was een spoedoperatie bezig die niet helemaal liep zoals het moest. Bovendien was mijn eigen dierenarts een dagje vrij. Ik raakte in gesprek met een dame die met haar herdershond zat te wachten. Zij was juist voor deze arts gekomen. Haar hond was geopereerd aan kanker en moest een of andere speciale injectie toegediend krijgen. Tot mijn stomme verbazing bleek de hond lymfklierkanker te hebben. Als de lymfklierkanker zich uitzaait kan hij nog chemo krijgen. Zou een hond dan ook kaal worden?. Dat zou een raar gezicht zijn! Ik hoop in ieder geval dat de hond net zo opknapt als Belle, want als het goed is komen de mammatumoren bij haar niet meer terug. Hopelijk mag ze nog heel lang bij me blijven.

Toen ik vorige week gezellig met Belle zat te knuffelen, mocht ik weer eens aan haar buik voelen. Ze is daar niet zo dol op, dus 9 van de 10 keer geeft ze me de kans niet. Al snel voelde ik een bobbeltje en de dame liet het zowaar toe dat ik het wat nauwkeuriger bekeek. De bobbel zat duidelijk bij een tepel en meteen gingen alle alarmbellen in mijn hoofd rinkelen. In juli 2008 was er ook al een zware operatie nodig geweest om een paar cystes te verwijderen. Meteen heb ik de dierenarts gebeld om het in ieder geval even te laten controleren, maar ik wist bijna zeker dat het foute boel was.

De dierenarts voelde ook een duidelijke bobbel. Doordat de tepelrij van Belle door de vorige operatie verschoven was, kon het vetweefsel zijn rond de navel. Hij kon de bobbel echter heen en weer bewegen, dus dat was niet goed. De dierenarts was het met me eens dat we met de voorgeschiedenis van Belle geen enkel risico konden nemen. Hij gaf me drie opties: Ik kon het nog even aanzien, hij kon alleen de bobbel weghalen of meteen een zware operatie om de hele tweede tepelrij te verwijderen. Ik vind het altijd lastig beslissingen te nemen, maar in dit geval was het voor mij heel duidelijk: geen enkel risico nemen en de hele tepelrij verwijderen. Natuurlijk is dit een zware operatie voor Belle, maar ze is nu nog in goede conditie en kan de operatie aan. Bovendien voorkomen we hopelijk verder problemen en operaties door een harde aanpak. De dierenarts was het helemaal met me eens.

Gisteren is Belle onder het mes gegaan. De operatie is goed verlopen. Er zijn verschillende cystes verwijderd, ook een aantal hele kleine die nog niet eens te voelen waren. Het is dus mooi dat we er nu snel bij waren en dat we ons geen zorgen hoefde te maken over eventuele uitzaaiïngen naar de longen. Belle ligt nu lekker te slapen op mijn bed. Als je de foto vergroot kun je de ritssluiting zien die ze nu op haar buik heeft. Het belangrijkste is dat mijn poezemeissie gelukkig weer kankervrij is! 

Vrijdagochtend voelde ik ‘m al aankomen en de reactie van mijn collega (‘Wat zie jij eruit…!") bevestigde mijn vermoeden. Ik was weer eens verkouden! Ik vind het opvallend dat ik sinds ik kanker heb gehad zo vaak van die kwakkelkwaaltjes heb. Voordien had ik dat nooit. Meer dan lastig is het natuurlijk niet, dat bewijst het nieuws over een recidief bij twee lotgenoten een aantal logs geleden. Het kan natuurlijk zo zijn dat het niets met de kanker en de chemo te maken heeft, maar gewoon met het ouder worden. Ik ben per slot ook geen 20 meer.

Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen. Vroeg onder de wol en twee paracetamolletjes bleken afdoende om deze ééndagsverkoudheid op te lossen. Gisteren viel me echter op de Belle een beetje lusteloos op een stoel hing. Ze at weinig en wilde niet naar buiten. Ik heb er verder geen aandacht aan geschonken, maar vanmorgen leek het erger geworden. Ik besloot het in de gaten te houden. Vervolgens zag ik Simba op bed liggen met een boel pus op zijn oor. Ik zal verder niet in detail treden, maar het was erg vies. Ik heb het schoongemaakt en hij kan er weer tegenaan. Daarna hoorde ik Jeroen, die net uit bed was, weer terug in bed kruipen nadat hij zijn ontbijt in het toilet had gedeponeerd. Dat ging lekker. Hij bleek een beetje grieperig te zijn en heeft tot laat in de middag geslapen.

Vanmiddag ben ik uiteindelijk toch maar met Belle naar de dierenarts geweest. Ze werd steeds hangeriger en had de hele dag nog niet willen eten. De arts constateerde dat ze 39 graden koorts had en heeft haar een penicilinespuit en een kuurtje gegeven. Het beestje heeft een virusje onder de leden. Jeroen is inmiddels weer een beetje opgeknapt en heeft weer wat gegeten.

Het is hier dus net een ziekenboeg!

Zo denk je niks te loggen te hebben, en zo plaats je weer een log. Niets veranderlijker dan Femmy.

Vanmorgen ben ik met Belle naar de dierenarts geweest. Ik had rond het litteken weer bultjes gevoeld en wilde zeker weten dat het littekenweefsel was, en geen opnieuw groeiende tumor. Aangezien Belle ook weer een beetje inactief leek te zijn, vond ik het belangrijk er haast achter te zetten. De bultjes die ik had gevoeld bleken inderdaad loos alarm te zijn. Onschuldig littekenweefsel. De dierenarts vond nog een verdwaalde hechting, die hij er ook nog even uit gehaald heeft. Belle onderging alles liggend op haar rug en luid spinnend. De dierenarts controleerde voor de zekerheid de overgebleven tepeltjes en jawel…. aan de andere zijde heeft zich ook een cyste ontwikkeld. Dit is geen goed nieuws, want het betekent dat Belle weer een zware operatie zal moeten ondergaan, waarbij de andere rij tepels weggehaald moet worden. Dit is eerder ook al ter sprake gekomen, maar ik had gehoopt dat dit nog een jaar zou duren. Het probleem is nu dat de vorige operatiewond nog niet voldoende is genezen om een tweede operatie uit te voeren. Er zou dan namelijk weer een reep huid tussenuit gesneden moeten worden. Doordat de uiteinden dan aan elkaar gehecht worden, komt er spanning op de huid te staan. Dit kan de eerst operatiewond nog niet aan. Bovendien zou het dan meer op een liposuctie gaan lijken, grapte de dierenarts.

Ondanks het grapje vindt de dierenarts Belle’s situatie wel dusdanig ernstig dat hij het goed in de gaten wil houden. Over twee maanden moet ik met haar terug op controle. 

Enige tijd geleden had ik bij Belle een aantal bultjes bij haar tepels gevoeld. Aangezien ze verder een gezonde indruk op me maakte, heb ik er niet veel aandacht aangeschonken. Vlak voor ons weekend Werchter begon ik me toch steeds meer zorgen te maken. Belle werd steeds inactiever, wilde niet meer naar buiten en leek steeds meer te gaan eten. De kilo’s die ze afgevallen was, zitten er inmiddels dubbel en dwars aan. Ze lijkt wel zwanger! Ik weet het aan het veranderen van het voer, omdat ik mijn oude merk uit Amsterdam hier niet te pakken kreeg.

Afgelopen dinsdag ben ik toch maar met de bulten naar de dierenarts gegaan. Na het onderzoek deelde hij me plompverloren mee dat Belle twee tumoren had, die alleen te behandelen waren als ze niet uitgezaaid waren! Jullie begrijpen dat ik zowat door mijn benen zakte. De goede man kon natuurlijk ook mijn referentiekader niet weten, maar een stoeltje achter me had fijn geweest. Ik kon me gelukkig staande houden, maar kreeg wel tranen in mijn ogen. Mijn kleine meissie die wellicht kanker had. Uit de verdere uitleg van de dierenarts begreep ik dat het zowel kwaad- als goedaardige cystes kunnen zijn. In het ergste geval zou ze binnen afzienbare tijd doodgaan, in het beste geval had ze een zware operatie nodig. Ik ben erg aan Belle gehecht, ik heb haar al 12 jaar en ze maakte op mij nog steeds een vrolijke indruk. Dat heeft me doen besluiten haar een zware operatie te laten ondergaan.

Vandaag was het zover. Ik had het niet breed toen ik mijn meissie bij de dierenkliniek afgaf. Met de woorden "Dag meissie, het komt allemaal goed" liep ik weg met tranen in mijn ogen. Ruim drie uur later werd ik opgebeld met de mededeling dat de operatie geslaagd was. Ik kon Belle op komen halen. Ze heeft een wond van haar oksels tot aan haar lies. Er is één rij tepels weggenomen. Het bleek verder dat ze ondanks sterilisatie nog een eierstok had, waardoor er hormonen aangemaakt werden. Dit is waarschijnlijk de oorzaak van de cystes. Gelukkig waren er geen uitzaaiingen in de longen, anders hadden ze niet geopereerd. Of dat komt doordat ik er snel bij was of dat het goedaardig was, zal ik nooit weten, want in tegenstelling tot bij mensen wordt dat niet onderzocht.

Belle is nu thuis en ligt heel zielig bij me. Ze heeft een rompertje aangekregen om de wond te beschermen. Het is een doorzettertje en net zo eigenwijs als ik, want het is nu vier uur nadat ik haar opgehaald heb en ze probeert al rond te lopen. Wat een kanjer!

Vanmorgen heb ik met een pipetje de urine van Belle in een buisje gedaan. Ook goedemorgen! Uiteraard had ze niet op de bak geplast, maar ernaast. Snel de urine naar de dierenarts gebracht en ‘s middags kreeg ik telefoon met de uitslag. En dat is niet best… Belle blijkt blaasgruis te hebben, dezelfde aandoening als waar ik haar broertje Beau een aantal jaar geleden door heb moeten laten inslapen. Nu is de prognose voor poezen iets beter dan voor katers, maar toch stonden de tranen in mijn ogen toen ik het nieuws kreeg.

Blaasgruis zijn kristallen die in de urine ontstaan als het zoutgehalte te hoog is. Door het gruis raakt de blaaswand geïrriteerd en de kat heeft voortdurend het gevoel dat ie moet plassen. Dit kan leiden tot blaasonteking en in het ergste geval tot blaasstenen (zie foto). Dat is zelfs een levensbedreigende situatie! Gelukkig ben ik er bij Belle snel bij, want het gruis is nog minimaal, maar er zat al wel bloed in haar urine. Dit betekent dat ze haar medicatiekuurtje in ieder geval moet afmaken en de komende zes weken op dieetvoer moet. Ik kan jullie vertellen dat ze dat helemaal niet erg vindt, want toen Beau datzelfde voer had, was het altijd vechten om die brokken!

@ Mirjam: Bedankt voor de tip! Het werkt perfect!
@ Fenny: De tranen liepen over mijn wangen van het lachen om het log van JeeBee! Wie het nog niet gelezen heeft, moet dat zeker doen!

Ja ja, jullie lezen het goed. Er is weer blaasontsteking in huize Femmy. Deze keer ben ik niet degene die te lijden heeft, maar mijn kat Belle. Vanmorgen had ik toch echt de indruk dat het mis was met haar. Ze bleef maar heen en weer lopen tussen de plekjes waar ze wel eens plast, de kattenbak en het kattenluik. Heel ongedurig, alsof ze haar plas niet kwijt kon. Aangezien ik een aantal jaar geleden haar broer heb moeten laten inslapen vanwege blaasproblemen, was ik accuut ongerust. Ik heb de dierenarts gebeld en kon gelukkig meteen komen.

Uit mijn verhaal maakten ze op dat het om een blaasontsteking gaat. Haar blaas was leeg gelukkig, dus dat betekent dat haar urinebuis niet verstopt is. Ik mocht haar laten blijven om haar plas te laten opvangen. Ze zou dan aan een infuus gelegd zijn voor vocht en dan vangen ze haar plas op. Maar ik heb haar toch maar meegenomen, om zelf een poging te wagen. Met een zakje plastic ‘kattenbakgrit’, om in de bak te doen. Als ze dan plast, nemen de korrels het vocht niet op, maar kan ze wel graven. Een pipetje en een reageerbuisje maken het geheel compleet, zodat het hele operatie lijkt. Verder kreeg ik pijnstiller met ontstekingsremmer en blaasontspanners mee. Zodoende heeft de kat nu meer medicatie dan ik!

De blaasontspanner moest ik vanavond al geven. Aangezien Belle geen makkelijke pillenslikker is, heb ik het pilletje met in een vijzel vergruisd en door haar eten gemengd. Dat deze dame niet op haar achterhoofd gevallen is blijkt wel uit het feit dat ze haar neus optrekt voor het bakje voer. En dat van Simba wel wil hebben natuurlijk! Nou ja, vannacht houd ik haar binnen en als ze honger heeft, gaat ze vanzelf wel eten. Of heeft iemand nog goede tips om een pil in een kat te krijgen?