Nog meer vrienden met humor! De vriend die deze foto heeft gephotoshopt, heeft Monique en mij opgehaald uit het ziekenhuis na het autoongeluk in december. Hij vond dit het meest veilige vervoermiddel voor mij na mijn ongelukken met auto en skates…!

Ik kan er natuurlijk ook gewoon deze sticker opplakken! En dan een BMW uitdagen bij het stoplicht…!!

Ow, is dat arbeidstherapeutisch werken?

Miranda en Femmy op safari had ik jullie nog beloofd. Nou daar komt ie hoor!!

Als je 33 jaar bent en je een levensbedreigende ziekte krijgt, dan ga je over bepaalde dingen nadenken. Ik ben bijvoorbeeld veel over mijn uitvaart gaan nadenken. Niet dat ik van plan was om niet beter te worden, maar je wordt met je neus op de feiten gedrukt. In die periode heb ik gezocht naar een begraafplaats waar ik zou willen liggen, want ik wil noch in Amsterdam, noch in Zeeland begraven worden. Maar waar dan wel? De enige natuurbegraafplaats in Nederland, Bergerbos in St. Odiliënberg bracht uitkomst. Daar wilde ik wel een kijkje nemen. Omdat het vlakbij de camping lag, besloten wij daar naar toe te gaan voordat we doorreden naar mijn ouders.

Ik dacht te weten dat er een afslag St. Odiliënberg was als je naar de camping reed, maar Miranda had op internet gekeken en gezien dat we richting Herten moesten. Dus toen wij Roermond binnenreden, zag Miranda een afslag Herten en met een verantwoorde snok aan het stuur reden we niet meer richting camping. In Herten aangekomen hebben we een mooie route gereden. Mooie huisjes, mooie dijken, mooi water, grappige schapen. Maar geen St.Odiliënberg. Dus toen we op hetzelfde punt uitkwamen waar we vandaan gekomen waren, heb ik ingegrepen en Miranda weer richting camping gestuurd. En ja hoor, niet lang daarna knipoogde er een ANWB-bord St.Odiliënberg ons toe. Het dorpje hadden we zo gevonden, en op de internetsite stond dat de begraafplaats aangegeven stond. Dus al kletstend en met één oog op de borden lettend reden we St.Odiliënberg weer uit… Keren en weer terug dus. En weer hetzelfde, we reden het dorp weer uit, maar dan aan de andere kant! We begonnen al flink de lachgiebers te krijgen natuurlijk.  Miranda zei al dat het niets zou worden die begrafenis van mij, want niemand zou het kunnen vinden. Ik antwoordde dat iedereen dan wel een tomtom bij de rouwkaart zou krijgen!!! Dus weer keren maar, en nu voordat we het dorp uitrijden ergens afslaan. Aan een vriendelijke mevrouw vroegen we de weg en die ging haar man en een plattegrond halen. In onvervalst Limburgs legde hij uit dat we de paralellweg moesten nemen, een grote weg oversteken en bij het houten ‘hèrmonie oesje’  rechtsaf. Dan zagen we het vanzelf. Miranda knikte braaf dat ze het begrepen had, maar bij het instappen vroeg ze: ‘Heb jij het verstaan?" We volgende de aanwijzingen van de aardige meneer en al gauw hadden we de grote weg overgestoken. Toen we op een kruising aanwamen, zag ik een bakstenen huisje met daarop een uithangbord ‘Fanfarezaal’. Dat moest het houten ‘hèrmonie oesje’  zijn!! Dus ik zeg nog tegen Miranda dat die man vast al lang niet hier geweest is, want ze hebben inmiddels een stenen gebouw. Inmiddels moesten we zo lachen dat ik het bijna in mijn broek deed!! Eindelijk vonden we de begraafplaats. Na een beetje tot rust gekomen te zijn – je bent ten slotte wel op een begraafplaats – hebben we een wandeling gemaakt.

De begraafplaats is echt geweldig! Het is een stuk bos met heel onopvallend hier en daar graven. Geen traditionele grafstenen, maar heel persoonlijke dingen die mensen hebben achtergelaten voor degenen die ze liefhebben. Heel indrukwekkend en ik zie mijn laatste rustplaats daar wel zijn. Over een jaar of 60 ofzo….!!

Amsterdam - van onze correspondent – Afgelopen vrijdag 16 juni jl. heeft de vijand kanker zich overgegeven na een drie maanden durende strijd. De strijd werd in acht veldslagen beslecht op het strijdveld dagbehandeling hematologie van de VU-mc. Aan beide zijden werden verliezen geleden. Zowel kanker als lichaam hebben onherstelbare schade opgelopen. De geallieerden – chemotherapie – stonden het lichaam bij, waardoor al snel duidelijk werd wie het gevecht zou gaan winnen.

Alle partijen hebben gebruik gemaakt van harde maatregelen om de strijd te beslechten. Uiteindelijk bleek het lichaam, met hulp van de kennis van de hematologen in het VU-mc die zich bedienden van het effectieve wapen R-CHOP, in combinatie met een positieve instelling van de onder aanval liggende patiënt, de sterkste partij.

Kanker is volledig overwonnen. Het lichaam heeft als tijdelijke schade vermoeidheid, emotionele instabiliteit, haarverlies, verminderde eetlust, slechte conditie en pijnlijke vingers opgelopen. De onherstelbare schade bestaat uit beschadigde bloedvaten in de rechterarm, trombose in de linkerarm, een litteken boven de borst, littekenweefsel in de borstholte, mogelijke onvruchtbaarheid, angst voor het terugkeren van de kanker en wellicht nog meer schade die op dit moment nog niet helemaal duidelijk is.

Hoewel er een goede prognose is afgegeven voor de weg naar herstel voor het lichaam en voor de geest, is steun nog steeds welkom. De strijd is nog niet gestreden, totdat het lichaam weer in relatief oude staat hersteld is.

(c) Femmy

Renée mailde me net wat haar beeld is bij de buurtconciërge die bij mij het bureau in elkaar kwam zetten: ‘een wat oudere man in zo’n werkmans-overall die met bloed, zweet en tranen zo’n Ikea-kast in elkaar probeert te zetten’  Nou, niet helemaal. Mijn buurconciërge heet Hugo en is een lange magere Afrikaanse man van achter in de dertig die gelukkig Nederlands spreekt. Maar een onverdeeld succes was het natuurlijk niet. Tja, hoe kan het ook anders bij mij…

Hugo kwam iets voor half 2 binnen en begon vol goede moed de eerste IKEA doos open te rukken. Het zag er veelbelovend uit, want hij bekeek alle onderdelen nauwkeurig en ging op zoek naar de gebruiksaanwijzing die hij zowaar opensloeg! Ik dacht dat het misschien goed was als hij van te voren een beeld had van wat hij ging bouwen, dus ik liet hem het plaatje zien in de IKEA folder. Maar nee, daar moest hij niets van weten. Hij kwam er wel uit met de gebruiksaanwijzing. Tuurlijk Hugo…! Ik nestelde me met een boek op de bank, uiteraard met vol uitzicht op Hugo en zijn knutselkunsten. Na ongeveer drie kwartier waarbij hij een drietal plankjes op uiteenlopende wijzen in elkaar had gepast (ik wist niet dat er zoveel mogelijkheden waren!!) vroeg hij of ik erbij wilde komen, want er zaten toch echt verkeerde onderdelen in deze doos. Ik kom niet voor niets uit een technische familie, dus na enig gepuzzel en gedraai met dezelfde plankjes vond ik toch nog een mogelijkheid om de plankjes op een andere manier in elkaar te passen: de juiste!! Mijn vader kan trots op mij zijn!!

Na deze stoere actie kon Hugo weer verder om al mompelend een hernieuwde poging te doen het kastje in elkaar te zetten. Het gebeurde nog een aantal keer dat ik het gevoel had dat ik in moest grijpen, maar ik kan toch niet op tegen Hugo’s 16 jaar ervaring als klusjesman? Met lede ogen moest ik toezien hoe hij stukken van de gebruiksaanwijzing voor het gemak oversloeg, omdat hij dat volgende stuk dan wel snapte. Totdat het me echt te gortig werd en te lang ging duren. Ik heb een stoel naast de berg onderdelen gezet en ben er gewoon naast gaan zitten. Met één oog las ik de gebruiksaanwijzing en met het andere oog hield ik in de gaten wat Hugo probeerde te doen. Als ik zag dat ik mis ging zei ik gewoon: ‘ik denk dat het zo moet’ of ‘volgens mij moet dat anders’. Hugo is gelukkig een geduldig man en liet het allemaal gelaten over zich heen komen. Uiteindelijk is het onderste gedeelte in een ‘recordtijd’ van 4 uur in elkaar gezet,  waarvan hier het resultaat op de foto. Het andere gedeelte zit dus nog in de doos, wachtend op het volgende bezoek van Hugo…

Kan er bij mij nou nooit eens iets normaal gaan? Gelukkig niet, anders had ik niets meer te vertellen voor op dit log!! Wahahaha!