Voordat ik ziek werd, was ik aardig sportief. Minimaal één, maar zeker twee keer in de week was ik in de sportschool te vinden. Vooral de groepslessen vond ik dan erg leuk om te doen. Tai bo was mijn favoriet, omdat je daar de ergenissen van alledag van je af kan werken. Na mijn chemo’s ben ik gaan revalideren bij herstel & balans en daarna verder gegaan met (cardio)fitness. Ik heb echter nog steeds niet het niveau gehaald, dat ik vóór de kanker had. Omdat ik de groepslessen toch wel erg mis, heb ik besloten gisteren een les body balance te volgen. In de folder stond dat het een combinatie was van Yoga en Thai Chi, wat mij wel te doen leek. Geen gespring en gedans, maar gewoon op een gecontroleerder manier verschillende poses aannemen, waardoor je je hoofd leeg kan maken.

Eenmaal bezig bleek het toch veel zwaarder dan dat ik dacht. Tjonge, wat kwam ik mezelf weer tegen. De hele sessie is verdeeld in tien delen en bij deel twee kwam ik al in de problemen. Achteraf heb ik gehoord van de instructrice dat dat het zwaarste gedeelte is. Mijn hart ging zo hart te keer, dat ik mijn ademhaling niet meer onder controle had en ik erbij moest gaan zitten. De instructrice had het gelukkig in de gaten, kwam naar me toe en vroeg of het ging.Ik kon geen woord uitbrengen en gebaarde dat ik last had van mijn hart. Ik kon ‘hartritmestoornis’ uitbrengen. Ze vroeg me of ik het zelf onder controle kon krijgen en ik knikte ‘ja’. Vervolgens is ze verder gegaan met de les, want de andere deelnemers stonden al heel lang in een bepaalde, enigszins ongemakkelijke, pose. Ik ben bang dat ik ze spierpijn bezorgd heb!

Na dit incident ben ik voorzichtig weer mee gaan doen en heb mezelf daarbij goed in de gaten gehouden. Het was wel even schrikken en zeker ook weer frustrerend, omdat ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt werd dat mijn lichaam nog steeds niet de oude is. De rest van de les ging eigenlijk wel aardig en ik begon het zowaar een beetje leuk te vinden. Na de les heb ik met de instructrice zitten praten en wat blijkt? Ze is een lotgenote! Ze heeft zeven jaar geleden borstkanker gehad en heeft haar eierstokken moeten laten verwijderen, waardoor ze in de vervroegde overgang was gekomen. Ze begreep dus maar al te goed, waar ik tegenaan liep. Ze vertelde me ook dat body balance een heel goede manier is om de botten en gewrichten in beweging te houden, wat botontkalking kan vertragen. Een betere instructrice kan ik me niet wensen! Zeker na dit prettige gesprek, ben ik volgende week weer van de partij, al zal ik dan iets rustiger aan doen.

De laatste tijd ontdek ik het bestaan van spieren die ik eerder niet had vermoed. Mijn onderrug, binnenkant van mijn dijbenen, buikspieren en borstspieren worden stevig aangepakt. De instructeur heeft op basis van mijn oude schema en mijn huidige conditie een nieuw schema gemaakt, waar ik inmiddels flink mee aan de slag ben gegaan. Dat kan ik goed voelen! Niet dat ik het erg vind, in tegendeel, ik ben afgelopen week al drie keer wezen sporten, omdat ik snel resultaat wil. Als ik sport voel ik me niet alleen fitter, maar ik wil er ook weer wat gestroomlijnder uitzien. Om het zo maar even te formuleren. Daar moet je natuurlijk wel wat voor doen.

Sporten met mijn eigen hartslagmeter is een verademing. Ik kan een samenvatting zien van wat mijn hartslag tijdens het sporten heeft gedaan en ik heb een alarm ingesteld als mijn hartslag boven de 150 bpm komt. Het hoogste wat ik tot nu toe gehaald heb is 165 en dat was met het roeien. Door de betablokkers wordt er echter wel een vertekend beeld gegeven, omdat die ervoor zorgen dat mijn hartfrequentie heel snel daalt als het te hoog is. Het sporten draagt in ieder geval bij aan een natuurlijke verlaging van de hartfrequentie. De onregelmatige hartslag blijft wel bestaan, want die kan ik er helaas niet uitzweten.

In tegenstelling tot wat ik eerder schreef lijkt een personal trainer toch iets voor de ‘rich and the famous’ te zijn. Althans, je hebt toch een behoorlijke zak geld nodig om daar optimaal gebruik van te maken. Na mijn drie sessies van een half uur (waarvan eentje helemaal op ging aan intake) werd mij verteld dat het vervolg 25 euro per half uur zou gaan kosten. Dat is me toch echt te kostbaar bovenop mijn maandabonnement voor de sportschool. Ik heb mijn personal trainer duidelijk gemaakt dat het vast niet duur is, maar wel veel geld.

Vandaag had ik daarom een intake bij een instructeur van de sportschool, die voor mij eenzelfde soort schema gemaakt heeft als ik ook in Amsterdam had. We hebben een rondje door de fitnesszaal gedaan, waar ze me alle toestellen heeft uitgelegd. Hoe je zo’n apparaat moet instellen en hoe je erop moet trainen. Na ruim een uur hadden we ze allemaal gehad. Daarna ben ik maar niet meer een rondje gaan sporten, want na een dag werken en deze uitleg, had ik het wel weer gehad. Misschien dit weekend ofzo.

Ik heb mezelf vandaag wel een kadootje gegeven: een echt polar hartslagmeter! Het is een grijs/blauw horloge met een aantal functies erop. Ik kan mijn hartslag  uiteraard volgen, er gaat een alarm af als mijn hartslag boven een bepaalde frequentie komt en na het sporten is het mogelijk om een samenvatting te bekijken. Een leuke meting is ook het calorieverbruik tijdens het sporten! Op de sportschool in Amsterdam leende ik altijd  een hartslagmeter, maar dit is wel zo hygiënisch. Ik draag er namelijk een band om mijn borst bij, die toch wel nat wordt van het zweten als ik flink sport. Dat is geen lekker idee, als iemand anders die ook gedragen heeft. Daarom vond ik het wel prettig een eigen hartslagmeter te hebben.

Nu ik helemaal voorzien ben van een trainingsschema en een eigen hartslagmeter, kan ik weer flink tekeer gaan in de sportschool!

Sinds mijn verhuizing ben ik niet meer wezen sporten. Ik voel dat mijn conditie achteruit holt! Nu het stof van de verhuizing neergedaald is, vond ik het tijd om weer eens wat te gaan doen. Jeroen heeft altijd bij een sportschool gesport, waar hij graag weer wilde gaan sporten. En wat is beter dan elkaars stok achter de deur te zijn? Ik heb mijn licht daar eens opgestoken en het bleek dat daar personal trainers rondliepen. Vandaag had ik een afspraak met mijn personal trainer (pt). Chique hoor, ik dacht altijd dat het iets van acteurs en actrices was, maar nee, de gewone sterveling kan er nu dus ook één hebben. Vandaag was het kennismakingsgesprek, waarbij hij zijn vingers blauw schreef met welke lichamelijke klachten ik de afgelopen jaren heb en heb gehad. Misschien had ik beter het adres van mijn weblog kunnen geven. Aan sporten zijn we vandaag niet toegekomen, maar donderdag gaat de kop eraf. Hup met die beentjes, trainen die kipfiletjes!!

Overigens heb ik vanmorgen zonder veel spijt mijn holter ingeleverd bij het ziekenhuis. De plekken waar de plakkers gezeten hebben zijn rood en pijnlijk. Hier en daar nog een enkele lijmrest, die ik er met douchen niet afkreeg. Al met al ben ik blij dat dit onderzoek achter de rug is, want het is absoluut geen pretje. Verder heb ik me vergist in mijn vorige log. Niet 11 augustus, maar 11 september krijg ik de uitslag! Dit omdat er een wachtlijstje is voor de hartecho, waarvan ik dan meteen de uitslag krijg. Ach, tegen de tijd dat ik bij de cardioloog aan de beurt ben, ben ik in ieder geval weer een stuk fitter dankzij mijn pt!!

Zo’n beetje een jaar geleden heb ik de revalidatie Herstel & Balans afgerond. Vandaag hadden we voor de derde keer sinds H&B weer eens een lunch met onze vaste groep haabeeërs. Uiteraard weer bij Prins H wat gevestigd is in het voormalig Haarlemmermeerstation. Dit ligt vlak bij het Olympisch Stadion waar we H&B hebben gedaan en is een gezellige gelegenheid waar ze heerlijke broodjes hebben.

Jammer genoeg was niet de hele groep compleet, maar dat is toch altijd moeilijk met een groep van een man of negen. Maar dat maakt niet uit, de volgende keer zijn we er misschien weer in een andere samenstelling. Het is een gemêleerd gezelschap. Een buitenstaander zal ik ongetwijfeld afvragen wat de connecties is die deze verschillende mensen bindt. En waar het geanimeerde gesprek toch over gaat! Het is altijd leuk om te horen hoe iedereen vooruit gegaan is. Over het algemeen gaat het met alle haabeeërs goed, met de één wat beter dan met de ander. We praten over wat we nu nog aan sport doen, of aan meditatie, over angst, over relaties, over verwerking. Kortom; de psychologische H&B sessies worden in een kleine anderhalf uur dunnetjes overgedaan.

Voor we het wisten was het voor een aantal van ons al weer tijd om te gaan. Hetzij omdat de plicht van het werk roept, hetzij omdat de parkeermeter afloopt. Tja, het blijft Amsterdam. Over een aantal maanden zien we elkaar weer en dan is het vast weer net zo gezellig!

Het was al weer een tijdje geleden dat ik was wezen sporten. Geen tijd, geen puf, geen zin. Er zijn altijd redenen genoeg te verzinnen om niet te gaan. Maar als ik bedenk hoe veel ik vooruit gegaan ben, sinds ik met cardiofitness begonnen ben, is dat reden genoeg om mezelf weer naar de sportschool te dirigeren.

Het nieuwe programma is nog een beetje wennen. Andere apparaten, ander tijdschema, dus ik moet vaak nog even uitdokteren wat de bedoeling is. Ook de zwaarte valt niet mee. Soms zit ik echt te puffen en te zweten om mijn oefening 3 maal 15 keer te volbrengen. In het begin had ik dat ook, dus ik weet dat als ik volhoud, dat het dan vanzelf beter gaat. Het heet ook niet voor niks trainen.

Ik had onlangs ontdekt dat er bij de kleedkamer ook een kleine sauna is. Vandaag ben ik daar maar eens wezen kijken en ik moet zeggen: dat is niet verkeerd! Heerlijk! Eerst inspannen en dan ontspannen! 

Dat was afzien vandaag in de sportschool! Afgelopen zaterdag heb ik de sporttest gedaan en ik bleek inderdaad aardig vooruitgegaan te zijn. Bij sommige oefeningen was de trainer zelfs verbaasd dat hij de gewichten met 10 kilo kon verhogen! Dat vond ik wel stoer natuurlijk! Ik vond het ook wel leuk dat ik zelf wat inspraak had in welke apparaten ik in mijn nieuwe programma wilde. Het ene is nou eenmaal leuker om te doen, dan het andere.

Mijn hartfrequentie mag ik nu op maximaal 130 slagen per minuut houden (in plaats van 125) dus dat is ook wel weer fijn voor de conditie. Er zijn veel buikspieroefeningen aan het programma toegevoegd, dus ik kweek no time een sixpack! Ook de billen en de bovenbenen zijn niet vergeten en de borstspieren zaten er al volop in. Er is ook een oefening waarbij ik door mijn knieën zakken moet met een rechte rug, waarbij ik in iedere hand een gewicht van vijf kilo vasthoudt. Dat is echt wel afzien! Mijn hartfrequentie liep op tot 160 toen ik die oefening deed, dus ik ga nog wel even navragen of dat niet te zwaar is. Jammer genoeg is ‘mijn’ trainer nu op vakantie, dus dat moet nog even wachten.

Na de test van afgelopen zaterdag voelde ik al dat mijn beenspieren en borstspieren wat gevoelig waren. Dat kan dus nog leuk worden…! Voel ik in ieder geval weer dat ik wat doe!

Het moest zwaarder, harder, sneller, beter! Van mezelf wel te verstaan. Ik ben vandaag mijn eigen slavendrijver in de sportschool geweest. Al een tijdje vond ik het programma wat ik afwerkte te makkelijk. Fluitend deed ik de oefeningen. Ik knipperde nauwelijks met mijn ogen bij het lopen en zweette geen druppel tijdens het fietsen. Mijn hartslag bleef rond de 100 harslagen per minuut hangen. De uitdaging was dus ver te zoeken. En dat is wat ik nodig heb om het vol te kunnen houden. Een doel waar ik naar toe kan werken. En dat doel had ik bereikt!

In feite gaat het sporten dus hartstikke goed. Ik merk dat de gewichten niet meer zo zwaar zijn en de herhalingen van de oefeningen niet meer afmattend. Daarom had ik een test afgesproken, maar die was helaas niet doorgegaan. Snel heb ik daarom overlegd met de trainer en die vond dat ik het programma zelf ook iets zwaarder mocht maken. Nou dat heb ik geweten! Op ieder apparaat heb ik alles een tandje sneller en zwaarder gemaakt. Het voelde weer precies zoals toen ik begon met sporten. Lekker!

Volgende week zaterdag gaat de test alsnog door. Ik ben benieuwd of de trainer ook constateert dat ik fysiek vooruit gegaan ben. Maar eerlijk gezegd twijfel ik daar geen moment aan. 

Maandag is mijn vrije dag. Althans, ik hoef niet naar mijn werk. ‘s Morgens staat dan de thuiszorg op het programma en ‘s middags ga ik sporten. Ook als ik me moe voel zoals vandaag. Als ik steeds weer zou toegeven aan mijn vermoeidheid, denk ik dat ik nooit meer buiten zou komen. Geen goed plan dus. Ik ben dus gewoon naar de sportschool gegaan en tot mijn stomme verbazing zag ik een oude bekende in de kleedkamer! Een mede-haabeeër had ook besloten het sporten weer bij de sportschool op te pakken waar we h&B hadden gedaan. Dat was een toevallige ontmoeting, want zij was er vandaag voor haar eerste test. We hebben lekker kunnen bijkletsen en afgesproken contact te houden wanneer we gaan sporten. Dan kunnen we samen gaan. Niet alleen heel gezellig, maar ook een effectieve stok achter de deur. Leuk, leuk, leuk!

Daarna ben ik de sportschool ingedoken. Ondanks dat ik nog geen maand bezig ben, krijg ik de indruk dat mijn hartslag al lager is dan toen ik net begon. Op de hometrainer haal ik bij een weerstand van 6 en 60 omwentelingen per minuut een gemiddelde hartslag van nog geen 110 slagen per minuut. Op de loopband is mijn hartslag na 10 minuten vijf km/u zelfs maar 100! Dat is een hele verbetering! Eerst lukte me het haast niet om ‘m onder de 125 slagen per minuten te houden. Voor de zekerheid heb ik bij de instructeur gevraagd of dat kon. Hij antwoordde dat het heel goed mogelijk is. Kijk, daar word ik nou weer blij van. Zo kort bezig en toch al resultaat zien. Dat geeft de burger moed!

De kop is eraf! Ik ben vandaag voor de eerste keer voor het eggie gaan sporten. Het was allemaal wel wat onwennig, omdat er wat apparaten in het schema zitten, die ik nog niet eerder gehad heb. En bij de test was er niet echt tijd om uitvoerig uit te leggen hoe alles ingesteld moest worden. Maar ik heb maar gewoon op mijn gezonde verstand vertrouwd. Bij herstel & balans vond ik het in het begin ook allemaal wat onwennig, die apparaten, maar dat wende ook heel snel. Dat zal dus nu wel hetzelfde gaan.

Het ging allemaal goed. Ik had het idee dat mijn hartfrequentie vandaag wat stabieler was en niet van die belachelijk hoge uitschieters had. Dat is wel prettig hoor. Het was ook leuk om te merken dat een aantal instructeurs mijn gezicht nog kennen van de h&b tijd. Dat maakt het wel wat makkelijker om wat te gaan vragen, als ik het even niet meer weet. Bovendien houd ik mezelf altijd voor dat de enige domme vraag, de vraag is die niet gesteld wordt. Wat ik wel mis is een soort ‘veiligheid’ van de groep lotgenoten. Ik loop daar nu in mijn eentje rond tussen een paar dozijn spierbundels en maatjes 34. Soms denk ik wel eens dat ze raar naar me kijken, omdat het lijkt alsof ik op halve kracht mijn programma afrond. Natuurlijk is dat helemaal niet zo, dus dat moet ik maar in recordtempo uit mijn hoofd zetten. Maar het blijft confronterend om te zien hoe de situatie had kunnen zijn als de kaarten anders verdeeld waren geweest.