Ja hoor, het nieuwe jaar is weer goed begonnen voor den chronisch zieke mensch! De zorgverzekeraars hebben zich vorig jaar vol enthousiasme gestort op het preferentiebeleid geneesmiddelen. Dit houdt in dat zij bepalen welke merk medicatie de apotheek moet voorschrijven. Moet ja! Als zij dat niet doen, krijgen zij simpelweg de pillen, zalfjes en drankjes niet vergoed van de heren en dames ziektekostenverzekeraar. Dus ondanks dat de arts voorschrijft en de apotheker de farmaceutisch specialist is, bepaalt een mannetje of vrouwtje vanachter een notenhouten bureau op een chique hoofdkantoor ergens in de randstad wat ik in mijn mik moet stoppen.

Op dit moment slik ik 30 mg Paroxetine per dag. Mijn zorgverzekeraar is voor dit medicijn gewisseld van leverancier. Met als gevolg dat alle apotheken in Nederland massaal deze medicatie in bestelling hebben. Omdat het dus niet op korte termijn leverbaar was, stelde de apothekersassistente voor om dan maar een 20 mg en een 10 mg pil mee te geven. Niet ideaal, maar het is een oplossing. Wat schetst mijn verbazing toen ik de verpakking zag? De 20 mg pillen zijn van de leverancier Aurobindo en de 10 mg pillen van Sandoz! Toen ik daarnaar vroeg sloeg de assistente haar ogen ten hemel en verzuchtte dat de zorgverzekeraar dit prefereert. Ik kan me echt voorstellen dat de apothekers en de assistentes van deze gang van zaken gillend gek worden. Iedere verzekeraar schrijft dus een eigen merk voor. En dit allemaal om kosten te besparen.

Excuseert u mij, beste zorgverzekeraar… ik prefereer patiëntvriendelijkheid!

De vergeetachtigheid begint me de laatste tijd steeds meer parten te spelen. Nu is het zelfs zo dat ik vergeet jullie bij te praten over mijn laatste controle. Die is inmiddels al bijna een week geleden! Oeps!

Donderdag ben ik al richting Bergen op Zoom vertrokken, want helaas lukt het me niet om op één dag heen en weer te rijden. Eerst heb ik de bloeduitslagen bij de huisarts in mijn huidige woonplaats opgehaald. Dat kon pas zo laat, omdat ze het niet konden mailen vanuit het programma. Printen was ook geen optie, want de cartridge was op. Slecht voorraadbeheer dus! Het maakte niets uit, want ik had het nog nét op tijd. Natuurlijk heb ik de bloeduitslagen even bekeken en ik zag al dat alles in orde is. Misschien moet ik de controles gewoon afschaffen en zelf naar de uitslagen kijken? Nah… die verantwoordelijkheid wil ik eigenlijk ook niet, hoewel het wel lekker zou zijn zo zonder controles.

Ik ben bij mijn ouders blijven slapen en vrijdagochtend is mijn moeder meegegaan naar het ziekenhuis, zodat we daarna lekker konden gaan shoppen. Zoals ik al verwachtte waren de uitslagen prima in orde. De oncoloog vroeg naar welk ziekenhuis en welke oncoloog ik nu zou gaan. De huisarts had al een naam doorgegeven en toevallig kende deze oncoloog de volgende oncoloog. Ze zei dat het een goede arts is en ook een heel aardige vrouw. Dat moet dus helemaal goed gaan komen. Het afscheid viel me wat minder zwaar dan toen ik van Amsterdam naar Bergen op Zoom verhuisde. In Amsterdam ben ik natuurlijk behandeld en moest ik afscheid nemen van het artsenteam dat mij 'gered' had. Dat is toch anders.

Anyway, de APK is weer goed voor een half jaar. Nu dus gaan regelen dat mijn gegevens naar de andere kant van Nederland gestuurd worden.

Oké, hier is ie dan: de link naar het digitale Magazine vrouw. Het artikel begint op bladzijde 26 -27 en ik ben de vierde in de rij. Lees ze!

Het artikel in Vrouw (bijlage van De Telegraaf) waar ik waarvoor ik half oktober een interview heb gegeven ligt morgen in de winkel! Zodra het magazine online staat zal ik hier een link plaatsen. Dus… In de startblokken en ren morgen naar de winkel en koop een exemplaar, voordat ze op zijn!

Eergisteren had ik weer een afspraak bij de huisarts over de antidepressiva medicatie. De eerste medicatie maakte me heel duf, maar de Paroxetine die ik nu slik bevalt goed. Ik ben nog wel hondsmoe, want 's nachts is het lastig inslapen. Daarom stelde de huisarts voor om Melatonine erbij te gaan slikken. Dit heb ik al eens eerder geslikt toen mijn dag-nacht-ritme ontregeld was. Ik wilde het zelf ook al voorstellen, maar de huisarts was me net voor. Ik ben het meedenken in ieder geval nog niet verleerd!

Omdat de Paroxetine een herhaalrecept is, kun je deze niet dezelfde dag ophalen bij de apotheek. Regeltjes, regeltjes. Gelukkig had ik daar met mijn voorraadje al rekening gehouden. Op een gegeven moment ken je het klappen van de zweep. Bij de apotheek bleek er echter alleen Melatonine voor me klaar te liggen. Hmz… vreemd. Het bleek dat de huisarts het recept voor de Paroxetine vergeten was aan te maken. Zucht… Zonder recept mag de apotheker geen medicatie meegeven. Terecht, maar wel lastig.

Vanmorgen heb ik mijn laatste tabletje genomen en de huisarts gebeld. De assistente heeft meteen een herhaalrecept naar de apotheek gestuurd. Ik heb met de apotheker afgesproken dat ik het vandaag mag ophalen, ondanks dat het een herhaalrecept is. Hopelijk gaat het nu wel goed en heb ik vanmiddag mijn nieuwe voorraadje in de kast liggen.

Zo zie je maar weer. Waar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Ook als patiënt (of moet ik zeggen 'zeker als patiënt'?) moet je alert blijven op wat de zorgverleners doen! Het is ook je eigen verantwoordelijkheid!

Toen Renée nog leefde, zeiden we wel eens gekscherend dat de BKP'ers waren… zogenaamde Bekende KankerPatiënten. Onze weblogs werden op het hoogtepunt van onze ziekte héél goed gelezen en die van mij nog steeds wel. Ik weet dat ik niet meer zo vaak schrijf, maar toch weten mensen mij nog steeds te vinden. Zo ook een journaliste die bij het magazine Vrouw werkt. Dat is een bijlage van het landelijke dagblad De Telegraaf. Niet de kleinste krant, zou je zo denken. Via mijn weblog heeft deze journaliste mij benaderd om mee te werken aan een artikel over 'Leven na kanker'. Ik heb diep na moeten denken of ik het zou doen. Tenslotte sta je wel met compleet met naam, gezicht en een kankerverhaal in een landelijk blad. Toch heb ik besloten om mee te werken. Ten eerste omdat ik vind dat de maatschappij onvoldoende op de hoogte is van het feit dat 60% van alle kankerpatiënten de ziekte overleefd. Ten tweede wil ik mensen wijzen op de gevolgen die de behandelingen kunnen hebben. Bovendien is het niet zo bekend dat ook jonge mensen kanker krijgen. En als laatste is het een mooie gelegenheid om lymfklierkanker onder de aandacht te brengen. Redenen genoeg, dacht ik zo.

Afgelopen vrijdag ben ik daarom naar Utrecht gereisd om mij als een echte celebrity te laten behandelen. Er stond een visagiste klaar om mijn haar kappen en mijn gezicht op te maken. Een styliste had gezorgd voor een schattig, blauw velours jurkje. In de studio van de fotograaf werk ik professioneel op de foto gezet door een fotografe. Alle drie leuke meiden, die oprecht geïnteresseerd waren in mijn verhaal. Als laatste heb ik een uitgebreid gesprek gehad met de journaliste. Zij zal mijn verhaal en van drie lotgenoten, die ook gevraagd waren voor dit artikel, op papier zetten. Best grappig om een keer aan de andere kant van de interviewtafel te zitten.

Al met al was het een enerverende en vermoeiende dag, maar geweldig leuk om een keer mee te maken. Eind november (over een week of 6) komt het artkel in Vrouw.

Met een strijdvaardig gevoel ging ik vandaag naar het ziekenhuis voor mijn CT scan. Inwendig liep ik mezelf op te peppen: 'Je gaat nu voor eens en voor altijd vaststellen dat de kanker weg is!' en 'Je kan het! Je hebt besloten dat het vanaf nu goed gaat!'. Emile Ratelband was er niets bij. Ik kwam dus heel kalm op de röntgenafdeling aan. Even wachten in de wachtkamer. Je hoort je naam, handje schudden, kleedt u zich daar maar even uit en naar binnen.

Gelukkig hoefde mijn onderbuik niet gescand te worden, dus ik heb geen contrastvloeistof hoeven drinken. Natuurlijk moest er wel een infuus geprikt worden. Toen ik vroeg of ze mijn linkerarm wilde aanprikken wist de jongeman niet of dat handig was in verband met de bloedbanen. De dame die toen kwam, durfde me niet te prikken toen ik zei dat mijn rechterarm waarschijnlijk harde aderen had vanwege de chemo. Een derde persoon werd erbij geroepen, die zonder pardon een naald in mijn linkerarm jaste. Auw! Vervolgens werd er een zoutoplossing door gespoten en geconcludeerd dat het goed zat. Nou, ik was blij dat er geen chemo doorheen hoefde of dat het infuus een hele dag moest blijven zitten, want het deed binnen vijf minuten al pijn. Daarna de welbekende inademen, uitademen, adem vasthouden. Contrastvloeistof en hetzelfde ademritueel. Er is niets spannends meer aan. Dacht ik.

Toen ik klaar was en mezelf weer mocht aankleden in het kamertje voelde ik me ineens emotioneel worden. Allerlei herinneringen die in alle hevigheid terugkwamen. Het was dan ook al geruime tijd geleden dat ik een CT scan had laten doen. Ik ben blij dat ik het niet bij iedere controle hoef, hoewel het dan wel weer gewoon zou zijn misschien. Gelukkig gaat maandag mijn vriend mee naar het ziekenhuis als ik de uitslag ga ophalen. Als het negatief is om me te steunen, maar we gaan er van uit dat het positief is en dat we het gaan vieren!