En zo makkelijk is het tegenwoordig voor me om bloed te gaan geven. Vorige week even tussen neus en lippen door gedaan, ter voorbereiding op mijn afspraak van 28 juni. Appeltje, eitje. Toch?

Op de valreep van 2009 ben ik vandaag bij de hematoloog / oncoloog geweest voor mijn halfjaarlijkse controle. Zoals gewoonlijk moest ik weer zo’n drie kwartier wachten, maar daar stel ik me bij deze arts helemaal op in. Zij neemt de tijd voor haar patiënten en dat is ook wat waard. Het was heerlijk om te zien hoe ze begon te glunderen toen ik vertelde dat ik me goed voel. De vermoeidheid lijkt langzaamaan minder te worden of ik kan er beter mee omgaan. Het gevoel in mijn vingertoppen lijkt zich inmiddels ook iets te herstellen. Mijn te hoge hartritme is onder controle met medicatie en mijn overgang… tja, dat is nu eenmaal zo. Het enige waar ik me nog enigszins zorgen om maak, is een vervelende druk in mijn hoofd als ik me voorover buig. Volgens de arts kan dat van alles zijn, dus dat hou ik gewoon even in de gaten. Voorlopig hoef ik het eerstkomende half jaar niet meer terug te komen. 

Wat mij betreft mag 2010 eraan komen, want pech en vermoeidheid is zó 2009!

Nee maar, zeg! Het begint er nu toch echt op te lijken dat ik ‘patiënt af’ dreig te worden! Vandaag had ik een controle bij de cardioloog. Dat was inmiddels al weer een jaar geleden. Zoals gebruikelijk werd er een ECG gemaakt. Je weet wel, met van die vacuüm doppen op je borst en dan komt er zo’n strook met allerlei hartritmes uitrollen. Mijn hartritme was op dat moment 72. Erg goed, want ik kan me herinneren dat het in het begin, zonder de betablokkers, nog wel eens tegen de 135 liep.

De cardioloog was ook niet ontevreden. De betablokkers doen zo goed en kwaad als het kan hun werk. Natuurlijk heb ik nog wel eens fikse pieken in mijn hartslag, zoals bij het sporten of als ik iets te enthousiast de trap opren, maar daar is in feite goed mee te leven. Het slikken van medicatie blijft echter wel een pleister op de wonde, zonder dat er diep gegraven wordt naar een oorzaak. Een eventuele oorzaak zou alleen te achterhalen zijn door een riskante kijkoperatie, waarbij ik een reële kans heb aan een pacemaker te moeten. Dat alternatief vinden zowel de cardioloog als ikzelf niet echt aanlokkelijk. We laten het dus verder voor wat het is en ik blijf braaf mijn betablokkers slikken.

Hij vroeg mij of ik het nog zin vond hebben om jaarlijks op controle terug te komen. Ik had daar al wel over nagedacht en ook ik was tot de conclusie gekomen dat het weinig meer toevoegt. Als ik de huisarts als vangnet mag gebruiken, kan ik wel leven zonder de terugkerende controles. Dat betekent dat ik zelf mijn hart in de gaten moet houden en als ik het vermoeden heb dat er iets mis is, via de huisarts vrij vlot wat onderzoeken kan aanvragen. Dat is goed genoeg. Ik kan wéér een -loog van mijn lijstje afstrepen.

Vorige week heb ik bloed laten prikken om op magnesiumtekort te laten onderzoeken. De uitslag is een beetje dubbel… Mijn waarde is 0,87 en ligt daarmee perfect binnen de norm van 0,66 en 1,7. Natuurlijk ben ik blij als een waarde onderzocht wordt en deze goed is. Het dubbele is dan de vraag die blijft. Waar komen de klachten dan vandaan?

Tijdens Werchter ook weer zo’n duidelijk voorbeeld dat er toch iets niet helemaal goed zit. Na een aantal dagen zon en warmte kwam eindelijk de verfrissende regenbui. Ik had een poncho omgehangen, maar het regende in bij de armsgaten, dus die hield ik in mijn vuisten om lekken tegen te gaan. Na een kwartier, klein half uurtje hield de bui op. Toen ik mijn vuisten wilde openen, kreeg ik er geen beweging in. Met veel moeite, één voor één kon ik mijn vingers weer buigen, waarbij de tranen in mijn ogen sprongen. Een soort pijnlijke stijfheid, gevolgd door tintelingen. Tot nu toe onverklaarbaar dus.

Verder was Werchter helemaal super! Ik heb veel gezeten op mijn stoeltje, want de warmte was erg vermoeiend. Iedereen was aan het hangen in de zon. De optredens waren geweldig, de één wat beter dan de andere. Deze week heb ik vrij genomen om bij te komen en ik merk wel dat het nodig is. Geeft niets, ik heb het naar mijn zin gehad en dat is het belangrijkste. 

Ik had er geen moment bij stilgestaan dat de gynaecoloog zou bellen vandaag, met de uitslag van de botdichtheidsscan. Ik heb het namelijk druk met de voorbereidingen van het rockfestival Werchter. Morgen om kwart over 8 ‘s morgens stappen Jeroen en ik in de auto richting België voor vier dagen live optredens van uiteenlopende rockbands. Mijn Werchterstoeltje is al ingepakt, want het gaat me natuurlijk niet lukken om vier dagen te staan. Om deze ingenieuze vouwzetel mee te mogen nemen, heb ik een heuse medische verklaring laten schrijven door mijn internist/oncoloog. Vorig jaar werd dat geaccepteerd en ik hoop dit jaar ook, anders wordt het een slijtageslag voor mijn arme lijf.

Maar ik dwaal af. De gynaecoloog dus. Die belde om te vertellen dat de uitslag niet zo positief was, als we aanvankelijk gehoopt hadden. Er is op dit moment geen reden tot ongerustheid, maar er is wel geconstateerd dat ik minder kalk in mijn botten heb, dan een vrouw van mijn leeftijd zou moeten hebben. Dit kan erfelijk bepaald zijn, maar waarschijnlijker is dat het komt doordat mijn eierstokken niet meer werken door de chemo. Op dit moment heb ik er geen last van en wordt er ook niets aan gedaan, maar het is wel belangrijk dat het in de gaten gehouden wordt. Het is namelijk een lange termijn effect. Over 10, 15 jaar kun je spreken van osteoporose. En dat heeft tot gevolg dat mijn botten dan breekbaarder zijn en mijn ruggewervels zullen gaan inzakken. Geen leuk vooruitzicht. Het is daarom goed dat ze het vanaf nu in de gaten gaan houden.

Sinds afgelopen woensdag heb ik zitten nadenken over dat magnesiumtekort, waar mijn arts het over had. De tintelingen en de stijfheid in mijn armen, handen en benen zijn achteraf gezien de laatste maanden erger geworden. Is het dan verstandig om een half jaar te wachten met een bloedonderzoek? Ik vond van niet. Zeker niet nadat ik op internet had zitten neuzen en tot de conclusie gekomen ben dat er nog meer klachten zijn die ik heb en die mogelijk op een magnesiumtekort zouden kunnen wijzen.

Om maar even een rijtje op te noemen: verstijfde spieren, gespannen zenuwen, onrust, futloosheid, prikkelbaarheid, kouwelijkheid door slechte doorbloeding, hartkloppingen, diverse allergische reacties en ‘last but not least’ snelle en chronische vermoeidheid. Dat is nogal wat. Zou het niet heerlijk zijn als een magnesiumtekort daar de oorzaak van zou zijn? Het tekort aanvullen en Femmy huppelt weer vrolijk rond? Oké, dat is misschien iets té optimistisch, maar met een klein beetje verbetering zou ik al blij zijn. Daarom heb ik vandaag de oncologieverpleegkundige gebeld, met de vraag of ik morgen al een labformulier mocht ophalen om het te laten prikken. Dan kan ik als ik terug ben van het rockfestival Werchter (dat is van donderdag t/m zondag) bellen voor de uitslag. Het was akkoord, dus morgen ga ik nog even bloedprikken. Ik zou bijna ‘joepie’ zeggen…