Het is zover. Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat ik met spoed naar het VU-mc moest en te horen kreeg dat er zich een ‘massa in de borstholte’ bevond. Dit was het begin van een heftige tijd. Een gevecht tegen de dood, ontdekken van beperkingen en het accepteren ervan. Maar ook van oneindig veel lieve reacties van bekenden en onbekenden, van het ontmoeten en moeten loslaten van bijzondere mensen. Een emotionele achtbaan die ik vijf jaar lang met jullie heb mogen delen. Ik ben dankbaar voor zoveel steun, maar soms moet je iets afsluiten om verder te kunnen. Vandaag schrijf ik mijn laatste log op mijn weblog, dat vijf jaar lang mijn uitlaatklep voor mooie en nare ervaringen was. Ik merk dat ik er steeds meer tegenaan loop dat ik bepaalde aspecten vanuit privacy-overwegingen niet wil publiceren. Daardoor is, voor mijn gevoel, het weblog niet compleet. Er ontstaan hiaten, die ik niet kan uitleggen. Dit wordt te gecompliceerd voor me en het kost me teveel energie om dit vol te houden. Energie die te kostbaar is om nog langer aan een weblog te besteden waar volgens mij alles al gezegd is. Genoeg is genoeg. Ik heb de knoop doorgehakt. Vandaag stopt mijn weblog. Ik verwijder te tekst uiteraard niet. Het doel was niet alleen van me afschrijven, maar ook om lotgenoten na mij, informatie uit eerste hand te bieden. Dat blijft. Het verhaal gaat alleen niet meer verder. Het stopt hier en nu. Vijf jaar na dato. Mocht de non-Hodgkin onverhoopt ooit de kop weer opsteken, dan zal ik het weblog nieuw leven inblazen. Laten we hopen dat dit niet gebeurd.
Bedankt iedereen voor het volgen van mijn verhaal. Voor de ondersteuning, de lieve woorden, de schoppen onder mijn kont en de complimenten. Door jullie voel ik me heel speciaal. Iemand met een talent voor woorden en het zien van opmerkelijke zaken in het leven. Dank jullie wel.
Uiteraard vind ik het jammer dat je niet verder schrijft, maar als dit voor jou de beste beslissing is dan is het de enige juiste. Blijf je wel twitteren?
Respect en begrip voor je beslissing!
Dank voor het delen van je ervaringen!
Au revoir!
Femmy, ik wil je het allerbeste wensen!
Ik blijf bewondering voor je houden!
Alle succes en geluk voor jou en je dierbaren!
Ik heb nooit kunnen weten, dat VUmc voor ons op 19 januari rigoureuze verandering in ons leven zou gaan betekenen.
Meid, je hebt groot gelijk. Een weblog hebben moet fijn zijn, geen belasting.
Ik wens je heel heel veel plezier, moois en goeds toe voor nu en in de toekomst.
En wie weet, misschien kom je nog eens op mijn weblog buurten????
Ik wist al dat dit komen ging en vind het goed zo. Dat je dit allemaal met ons hebt willen delen, de kennis die je vergaard hebt over Non Hodgkin en die verdrietige en ook de goede momenten van het ziek zijn. Nu ga je weer een gelukkige tijd in en ik hoop van harte dat het zal lukken. Maar doorzetter die je bent, weet ik het resultaat al. Het zal wennen zijn om niet elke keer op je log te kijken hoe het met je gaat, maar we mailen of bellen nu maar wat vaker, toch?
Hele dikke kus van Mams
Ik sluit me aan bij bovenstaande reacties.
Je bent een dapper en bijzonder mens, ik wens je alle geluk!
Ik wens je ook heel veel geluk.
je bent en blijft een kanjer.
he Femmy, vanaf de achtergrond heb ik je blogs gevolgd. Alweer vijf jaar wat een mijlpaal. Nieuwe tijd nieuwe rondes nieuwe kansen. Er was een periode waarin dit blog erg belangrijk voor je was dat was fijn. Nu is er een nieuwe tijd waarin andere zaken weer belangrijk voor je zijn. Je mag trots zijn op jezelf. Ik wens je heel veel plezier de komende tijd met al je keuzes….
Groetjes,
Maritza
Bedankt voor het delen van jouw verhaal, ik vond het heel bijzonder om op afstand een kijkje in je ziekteproces te krijgen. Ik denk dat je deze vreselijke ziekte daardoor meer een gezicht hebt kunnen geven.
Veel sterkte, plezier en succes voor de toekomst!
Hey Femmy,
Ook ik was een trouwe lezer van je blogs……Maar je moet inderdaad doen wat goed voor jou is. Enne, dan vraag ik gewoon wat vaker aan je ma hoe het nu met je gaat.
Het allerbeste voor jou!
Groetjes Anita ( uut Stalland )
Ik begrijp het helemaal, ook ik ben haast nooit meer op mijn weblog te vinden. nOmdat mijn leven verder is gegaan, drukker is geworden, leuker en mooier is geworden en gelukkig heeeeeel erg anders is dan toen ik ziek was! Meis, ik hoop de ontwikkelingen toch nog een beetje te kunnen blijven volgen. Zullen we af en toe mailen/sms-en? Heel veel geluk met alles wat er komen gaat, ik hoop dat er een moment komt dat je net zo compleet en gelukkig mag zijn als ik (you know what I mean…)!!
Liefs, Anke
Lieve Femmy, wat jammer dat je ermee stopt. Maar wel erg begrijpelijk natuurlijk! Ik heb (zelfs langer dan) 5 jaar met je mogen meegenieten en meegelachen, maar ook mogen meehuilen om de rotziekte en het verlies van anderen.
Ik ben alleen maar heel erg blij voor je dat je na een vreselijke rottijd nu weer het geluk hebt gevonden en ik hoop werkelijk van harte dat je deze blog nooit meer af hoeft te maken!!!! Dat zou namelijk erg goed nieuws betekenen!!!! Maar houdt ons wel zo af en toe eens op de hoogte van je wel en wee!
Liefs en dat het jullie maar vreselijk goed moge gaan!
Wendy
Lieve Femmy,
Een mooie keuze, met mooie worden.
Veel geluk in de rest van je leven!
Lfs Evie
Lieve Femmy,
Jarenlang heb ik met je meegelezen, wat zal het vreemd zijn om geen updates meer te zien van je blog. Ik wens je het allerbeste en hoop dat het nooit nodig zal zijn om deze weblog te reactiveren. Ik hoop ook dat je restverschijnselen in de toekomst toch nog zullen afnemen zodat je in staat bent om een zo actief en volledig mogelijk leven te leiden.
Liefs Judith
Hallo Femmy,
Ik wil je bedanken voor al je steun die je voor ons bent geweest in de afgelopen jaren.
Bij mijn man is in 2009 de diagnose non hodgkin gesteld. Ook hij heeft dezelfde behandelingen ondergaan als jij (CHOP kuur) en daarnaast ook nog bestraling. Het gaat nu goed en de controles zijn ook steeds goed. De complicaties ten gevolge van de behandeling die jij ook noemt herken ik ook bij mijn man. Het onbekende bij de omgeving eveneens. Hoewel we heel veel steun en liefde hebben ontvangen, had hij ook een werkgever met minder begrip.Dat zijn zaken die je er eigenlijk net niet meer bij kunt en wilt hebben.
Nogmaals hartelijk dank en heel veel succes, liefde en warmte in je verdere leven.
Liefs Pauline
Hai Femmy,
Ik heb een begin gemaakt met je fascinerende verhaal. Misschien ben ik wel blij dat ik je nu pas leer kennen, alsof ik een boek lees waarbij ik al stiekem heb gekeken dat het goed afloopt. Maar dit is natuurlijk realiteit. We zullen elkaar op de site van Tineke ook wel tegenkomen, daar sta ik onder mijn eigen naam met mijn verhaal. Ik neem je raad ter harte en doe het rustig aan met lezen. Het is heftig. Maar zo mooi geschreven.